ႏွင္းရနံ႕ေတြ ကြ်ံဝင္လာတဲ့အခါ……….( ၁၉၉၆ – ေက်ာင္းသားလႈတ္ရွားမႈ )

အသံ (၁)

က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ၿဖဴးၿမိဳ႕ကလာတက္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြေလ။ ၿမိဳ႕ကိုခဏအလည္ၿပန္ဖို႔ ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းကားဂိတ္မွာ ကားေစာင့္ေနတုံး၊ စားေသာက္ဆိုင္မွာ ခဏဝင္စားေသာက္ႀကတယ္။
က်ေနာ္တို႔နဲ႔မလွမ္းမကမ္းမွာ စားေသာက္ေနတဲ့သူေတြက စည္ပင္သာယာကရဲေတြ။ သိတ္မႀကာဘူးဗ်။ သူတို႔အရိွန္ရလာတယ္ထင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔စကားေၿပာတာဆူတယ္တဲ့။ တေယာက္က မ်က္ႏွာဆြဲထိုးခံခ်င္လို႔လားလို႔ေမးတယ္။
က်ေနာ္တို႔လည္း လူငယ္ပဲေလ။ ၿပန္ၿပီး မိုက္ႀကည့္ႀကည့္တာေပါ့။ အေၿခအေနေတကြ တစထက္တစတင္းမားလာတယ္။ “မေအ -ိုးေတြ၊ဘာလူပါးဝတာလဲ။ ႀကာတယ္ကြာ။ရိုက္ပစ္”တဲ့။ သူတို႔ေလးေယာက္ ဝုန္းကနဲထလာတယ္။ က်ေနာ္တို႔က ေက်ာင္းသားေတြပါလို႔ေၿပာတယ္။ မရဘူးဗ်ာ။ အဲ့ဒီမူးေနတဲ့ စည္ပင္သာယာရဲေတြက၊
“ ေအး– ေက်ာင္းသားဆိုရင္ ငါတို႔က ပိုၿပီးရိုက္ခ်င္တယ္” တဲ့။ က်ေနာ္တို႔ ဘာမွၿပန္ေၿပာခ်ိန္ မရလိုက္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔လက္ထဲကဒုတ္ေတြ။ က်ေနာ္တို႔ ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႕ပလူပ်ံလာတယ္။ က်ေနာ္က ထြက္ေၿပးႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ႔ ထုိးကန္ရိုက္ႏွက္ၿပီး အင္းစိန္ရဲစခန္း ေခၚသြားတယ္လို႔သိရတယ္။
မွတ္မွတ္ရရ-အဲ့ဒီေန႔က အေဆာင္မွာ အထူးညေနစာ ( Special Dinner) ရိွတယ္။ Special Dinner ေကြ်းတယ္ဆိုတာစာေမးပြဲနားနီးရင္ တပတ္တခါ အသားေကာင္းေကာင္း ခ်က္ေကြ်းတဲ့ေန႔ကိုေၿပာတာ။ ေထာင္ထမင္းလို ေန႔တိုင္းစားေနရတာထက္စာရင္ အဲ့သလို Special Dinner ေန႔ေရာက္လာရင္ေတာ့ မဆိုးပါဘူး။ ညေန (၅) နာရီေလာက္ဆို လူစံုမွာ အေသအခ်ာပဲ။
ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းမွာ ရိုက္ႏွက္ဖမ္းဆီးခံရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကိစၥကို ညေနစာစားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အားလံုးကိုညွိႏိႈင္းႀကမယ္လို႔ သေဘာတူလိုက္ႀကတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီညေနက အထူးညေနစာစားပြဲမွာ အစည္းအေဝးတခုလို လုပ္ၿဖစ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။
ေစာ္ဘြားႀကီးကားဂိတ္မွာ ၿဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့အေႀကာင္းအရာကို ေက်ာင္းသားတေယာက္က လက္ေရးနဲ႔ေရးၿပီး ရွင္းထားတယ္။ ညေနစာ စားၿပီးတာနဲ႔ အင္းစိန္ရဲစခန္း ကို ဝိုင္းႀကမယ္ ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္တရပ္ကို ေဆြးေႏြးထားတယ္။
ဆရာေတြက က်ေနာ္တို႔ဘာလုပ္မလဲဆိုတာကို မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ ေစာင့္ႀကည့္ေနတာမို႔လား။
ညေနစာ စားေနတံုးမွာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕စာရြက္ေလးကို တဝိုင္းၿပီးတဝိုင္း လက္ဆင့္ကမ္းဖတ္လိုက္ႀကတယ္။
ေက်ာင္းသားတေယာက္ကတိုးတိုးေလးေၿပာတယ္။ “ ကိုယ့္လူတို႔ ဒီကေန႔ညေနစာကို အဝႀကိတ္ထားေနာ္။ ပဲြက တညလုံးၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္သာြ းႏိုင္တယ္” တ့ဲ။
A ေဆာင္-အေဆာင္မွဴး ဦးေအးေအာင္က အနားကိုကပ္လာတယ္။ “ဘာပဲြလဲက။ြ မင္းတို႔ဖဲဝိုင္း တညလုံးေထာင္ႀကမလို႔လား” တ့ဲ။ သူေမးတာက သဘာဝက်ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း ဖဲတအားရိုက္တဲ့ေကာင္ေတြမို႔လား။ “ ဆရာေရာ ရွယ္ယာပါအံုးမလား” ဆိုေတာ့ နထင္ကို ခပ္ဖြဖြရိုက္ၿပီး လွည့္ထြက္သြားတယ္။ ၿဖစ္ႏိုင္ရင္ ေက်ာင္းသားေတြ ဒီညမွာ ဖဲရိုက္၊အရက္ေသာက္ ႀကိဳက္တာလုပ္။ ဆရာေတြအတြက္ ၿပႆနာမရိွဘူး။ အစိုးရနဲ႔ထိပ္တိုက္ေတြ႕မဲ့ကိစၥေတြ ၿဖစ္လာမွသာ သူတို႔လည္း ႀကားကစိတ္ညစ္ရတာမို႔လား။
သူတို႔စိတ္ထဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြ တခုခုၿပန္လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ရိပ္မိလို႔ က်ေနာ္တို႔ကို ေစာင့္ႀကည့္ေနတာေနမွာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း ညေနစာ စားၿပီးတာနဲ႔ ေက်ာင္းေရွ႕လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ ဆံုႀကဖို႔ အခ်က္ၿပထြက္လိုက္တယ္။

အသံ(၂)

လူေတြအားလုံးနီးပါး ထမင္းစားခန္းကေန ထြက္လာေတာ့ ညေန ေၿခာက္နာရီခဲေြ လာက္ရိွသြားၿပီ။
တခ်ိဳ႕ကေက်ာင္းေရွ႕လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာထိုင္ေနႀကသလို၊ တခ်ိဳ႕က ကြမ္းယာဆိုင္ ေလးေဘးက ကားမွတ္တိုင္မွာ မေယာင္မလည္ရပ္ေနႀကတယ္။ အုပ္စုႏွစ္စုခြဲလိုက္ႀကၿပီး (၄၅) ဘတ္စ္ကားေပၚ လွမ္းတက္လိုက္ႀကတယ္။
အရင္ေရာက္ႏွင့္တဲ့အုပ္စုက အင္းစိန္ေစ်းနားမွာ ေစာင့္ေပါ့။ ရဲစခန္းကို စတင္ဝိုင္းလိုက္တဲ့အခ်ိန္က (၇) နာရီေက်ာ္၊ ရွစ္နာရီေလာက္ရိွသြားၿပီေလ။ အင္းစိန္ရဲစခန္းက ဝရုန္းသုန္းကား ဆူညံေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အသံကိုလည္းႀကားေရာ ၊မီးေတြအားလံုး ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ရဲေတြအားလံုး ေနရာယူႀကဖို႔ သူတို႔ရဲ႕အရာရိွက အမိန္႔ေပးလိုက္တယ္။ အေပါက္ေတြႀကားကေန က်ေနာ္တို႔ကိုခ်ိန္ထားတဲ့ ေသနတ္ေတြ၊ ခိုးႀကည့္ေနတဲ့မ်က္ႏွာေတြကို ေနာက္ဆံုးေတြ႔လိုက္ရတယ္။ တေလာကလံုးေမွာင္က်သြားတယ္။ ညအေမွာင္ထဲမွာ ေသနတ္ေမာင္းတင္သံေတြႀကားရတယ္။ ေၿဖာင္း–ေၿဖာင္း-ကလစ္–ေၿဖာင္း– ဆိုတဲ့အသံေတြလည္းပါတယ္။
“ေက်ာင္းသားေတြအေနနဲ႔ေအးခ်မ္းစြာၿပန္သြားႀကဖို႔။ တိုက္ခိုက္လာမယ္ဆိုရင္ မိမိတို႔အေနနဲ႔လည္း ပစ္ခပ္ရမွာၿဖစ္ေႀကာင္း” ရဲစခန္းအတြင္းက ေအာ္ေၿပာတဲ့အသံကိုႀကားေနရတယ္။
ေႀကာက္စိတ္ရွိသလားလို႔ကိုယ့္ဘာသာေမးေနခ်ိန္ေတာင္မရလိုက္ပါဘူး။ ၿဖစ္ခ်င္ရာၿဖစ္ကြာ ဆိုတဲ့စိတ္က အရင္ေရာက္သြားတယ္။ ရဲစခန္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္ၿပီးဝင္လိုက္ႀကတယ္။ ရံုးခန္းအေပါက္ကိုလည္း ေရာက္ေရာ မီးေတြအကုန္ၿပန္လင္းလာတယ္။ ေသနတ္နဲ႔ထိုးခ်ိန္ထားတဲ့ ရဲသားေတြရဲ႕လက္ေတြကတုန္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔က “ ဖမ္းဆီးထားတဲ့ေက်ာင္းသားေတြကို လာေခၚတာၿဖစ္ေႀကာင္း၊ ေက်ာင္းသားေတြကိုေတြ႔ခ်င္ေႀကာင္းေၿပာတဲ့အခါ၊ ရဲစခန္းမွဴးက ေဇာေခြ်းၿပန္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာကိုတခ်က္သုတ္ၿပီး ဖမ္းဆီးထားတယ္ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕နာမည္ကို ေမးတယ္။ ေနာက္– သူတိုအေနနဲ႔ အဲ့ဒီေက်ာင္းသားေတြကို ဖမ္ဆီးထားၿခင္းမရိွေႀကာင္း၊ ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္း စည္ပင္ရဲေတြကိုသာ သြားေရာက္ေမးေစလိုေႀကာင္း ၿငင္းဆိုခ့ဲတယ္။

အသံ (၃)

ရဲစခန္းအၿပင္ဘက္ကိုထြက္လာေတာ့ ေမာ္ကြန္းထိန္းဦးစိန္ေ႒းနဲ႔ အေဆာင္မွဴးေတြ၊ ဆရာေတြေရာက္ေနၿပီ။ ေက်ာင္းသားေတြ အေဆာင္ကိုၿပန္ႀကဖို႔အတြက္ နားခ်ေနႀကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားအုပ္ လမ္းေလွ်ာက္သြားရာ တေလွ်ာက္မွာ သူတို႔ကားက ကပ္ပါေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ထဲက ေက်ာင္းသားႀကီး သံုးေယာက္က (၄၅) ဘတ္စ္ကားတစီးကိုတားလိုက္တယ္။
ေက်ာင္းသားေတ အားလံုးကလည္း အဲ့ဒီကားေပၚကိုတက္လိုက္ႀကတယ္။ ပထမေတာ့ ဆရာေတြက က်ေနာ္တို႔တေတြ ေက်ာင္းဘက္ဆီကိုၿပန္ႀကေတာ့မယ္ထင္ေနတာ။ အင္းစိန္လမ္းဆံုကိုေရာက္မွ သူတို႔သေဘာေပါက္သြားႀကတယ္။ က်ေနာ္တို႔တေတြ ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္း အေဝးေၿပးကားဂိတ္ဝင္းဆီကို ဦးတည္ေနၿပီဆိုတာ။

အသံ (၄)

ေက်ာင္းသားအုပ္စုက ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းကားဂိတ္မွာရိွတဲ့ စည္ပင္သာယာ ရဲစခန္းကို ဝိုင္းလိုက္တယ္။
ရဲေတြလည္း အေၿခအေနကို ခန္႔မွန္းမိပံုရတယ္။ ရံုးခန္းကိုပစ္ထြက္ေၿပးသြားႀကတယ္။ ရွမ္းၿပည္နယ္က ေက်ာင္းလာတက္တဲ႔ ေက်ာင္းသားတေယာက္က တံခါးမွန္ေတြကိုရိုက္ခဲလိုက္ၿပီး ရုံးခမ္းထဲကိုဝင္လိုက္တယ္။
ည(၉) နာရီေလာက္ရိွသြားၿပီေလ။ ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္း အေဝးေၿပးကားဂိတ္မွာ နယ္ကိုထြက္ခြာေတာ့မဲ့ ကားေတြက အၿပည့္ပဲ ခရီးသည္ေတြလည္း စိတ္ဝင္တစားဝိုင္းအံုလာႀကတယ္။ဒီ သတင္းက နယ္အသီးသီးကို ၿပန္႔ႏွံ႕သြားေတာ့မွာ ေသခ်ာတယ္။
ဆရာေတြက “ကဲ သားတို႔ဘာၿဖစ္ခ်င္သလဲ၊ လိုခ်င္တာရရင္ အိမ္ၿပန္ႀကမွာလား” လို႔ ေမးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း တာဝန္ရိွသူေတြနဲ႔ေတြ႔မယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကို မလႊတ္ဘူးဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔လည္းၿပန္စရာအေႀကာင္းမရိွဘူး လို႔ အေၿဖေပးခ့ဲတယ္။
သိတ္မႀကာဘူး။ ခရိုင္ရဲမွဴးအၿပင္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး တာဝန္ခံေတြ ေရာက္လာတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဘက္က ေက်ာင္းသားကိုယ္စားလွယ္ (၅) ေယာက္နဲ႔ေဆြးေႏြးမယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ ရတယ္ေလလို႔ေၿပာရင္း က်ေနာ္တို႔ဘက္မွာ အလိုလိုေခါင္းေဆာင္ၿဖစ္လာတဲ့ ေက်ာင္းသား (၅) ေယာက္က ရံုးခန္းထဲကိုဝင္လိုက္တယ္။
အၿဖစ္အပ်က္ေတြကို အေသးစိတ္ၿပန္လည္ ဇာတ္စံုခင္းႀကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ကေခါင္းမာတယ္။ အေလ်ာ့ေပးခ်င္ပံုမရဘူး။ “ေက်ာင္းသားကိုရိုက္ခဲ့တဲ့ စည္ပင္ရဲေတြကို ဒီညဖမ္းဆီးဖို႔ဆိုတာ မၿဖစ္ႏိုင္ဘူး” တဲ့။ ေက်ာင္းသားကိူယ္စားလွယ္တေယာက္က ဝင္ေၿပာတယ္။ “ဘာလို႔မၿဖစ္ႏိုင္ရမွာလဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ က်ေနာ္တို႔ကိုလာဖမ္းလို႔မေတြ႔တဲ႔အခါ က်ေနာ္တို႔မိသားစုထဲက တေယာက္ေယာက္ကို ဖမ္းတာမဟုတ္လား။ သူတို႔ကိုလည္း အဲ့သလို အႀကပ္ကိုင္ဖမ္းဆီးေပါ့” တဲ့

အသံ (၅)

ေက်ာင္းသားေတြန႔ဲ တာဝန္ရိွသူေတြႀကား အေၿခအတင္စကားေၿပာေနတာ (၄၅) မိနစ္ေလာက္ ရိွသြားၿပီ။ ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္း ကားဂိတ္အၿပင္ဘက္က လမ္းမေတြမွာလည္း ကားေတြႀကဲသြားသလို၊ ကားဂိတ္အတြင္းက အေဝးေၿပးကားေတြကို တၿဖည္းၿဖည္း ႏွင္ထုတ္ေနတယ္ဆိုတာကို သိလိုက္ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔တေတြ တခုခုလုပ္မွၿဖစ္ေတာ့မယ္ထင္တယ္။
မတ္လ (၁၃) ရက္ေန႔တံုးက ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ ပိတ္မိသလိုမ်ိဳးမပိတ္မိဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕က အေဆာင္ကိုၿပန္သြားၿပီး လူထပ္ေခၚတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း ေဆြးေႏြးပြဲကို ရပ္ပစ္ဖို႔ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္။
“ အန္ကယ္တို႔ကို ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ထပ္အခ်ိန္ေပးပါမယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကိုရိုက္တဲ့ စည္ပင္ရဲေတြကို ဒီညအတြင္း ဖမ္းဆီးအေရးယူပါမယ္ဆိုတဲ့ အေၿဖကိုမရခဲ့ရင္၊ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြကို က်ေနာ္တို႔တာဝန္မယူႏိုင္ဘူး” လို႔ေၿပာရင္းအခန္းထဲက ထြက္လိုက္ႀကတယ္။ ညက တၿဖည္းၿဖည္းေမွာင္လာၿပီ။ အၿပင္မွာ အစီအစဥ္ေတြကို စံနစ္တက်ႀကိဳၿပင္ထားတဲ့ ေက်ာင္းသားႀကီး တေယာက္က အေဝးေၿပးကားဂိတ္ထဲဆီဝင္လာတဲ့ ကားႀကီးတစင္းကို ေခ်ာဆြဲလိုက္တယ္။
ေမာ္ကြန္းထိန္း ဦးစိန္ေ႒းနဲ႔ ဆရာေတြက “ သားတို႔ဘယ္သြားႀကမွာလဲ” လို႔ စိုးရိမ္တႀကီးေမးတယ္။
“ဆရာတို႔ မႀကာခင္သိမွာပါ။ က်ေနာ္တို႔ေရွ႕မွာ ကားကိုပိတ္ၿပီး မရပ္ဖို႔ေတာင္းပန္ပါတယ္။ မလိုလားအပ္တဲ့ အရာေတြ ဆရာတို႔နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ႀကားမွာ မရိွေစခ်င္ဘူး လို႔သတိေပးလိုက္မိတယ္။
ဘယ္သူပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ေရွ႕ကေန ပိတ္တားရင္ ၿဖတ္သာတိုက္ပစ္လိုက္ေတာ့လို႔ ကားေမာင္းသူကို ေအာ္ေၿပာလိုက္တယ္။
ကားသမားကလည္း ငါ့ညီတို႔ၿဖစ္ေစခ်င္တာသာေၿပာပါ။ အကို႔သားလည္း တကၠသို္လ္တက္ေနတယ္ေလ။ ငါ့ညီတို႔ခံစားေနရတဲ့ကိစၥကို အကိုနားလည္ပါတယ္ တဲ့။ သူကလည္း က်ေနာ္တို႔ကိုလိုက္ပို႔ရတာ ေပ်ာ္ေနပံုပါပဲ။
ည (၁၀) နာရီထိုးသြားၿပီ။ က်ေနာ္တို႔တေတြ နာရီကိုတခ်က္ႀကည့္လိုက္ၿပီး တေယာက္မ်က္ႏွာတေယာက္ ႀကည့္လိုက္ႀကတယ္။သူတို႔ဘက္က လိုက္ေလ်ာမႈ တစံုတရာ မရိွေတာ့တဲ့အခါ၊ က်ေနာ္တို႔ဘက္ကလည္း ၿပန္လည္အႀကပ္ကိုင္တဲ့နည္းကိုသံုးရေတာ့မယ္။
မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ေက်ာင္းသားအုပ္ကို လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာ ေရႊ႕ပစ္ရမယ္။ ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ ဆႏၵၿပရင္ညမွာ လူမသိသူမသိပိတ္ဖမ္းမယ္။ အဖမ္းခံရမဲ့အတူတူ လူၿမင္ကြင္းေရွ႕မွာ အဖမ္းခံမယ္ လို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ႀကတယ္။
ဝီစီ မႈတ္သံကိုေပးလိုက္ႀကဖို႔ က်ေနာ္တို႔ခ်င္းအခ်က္ေပးလိုက္ႀကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကားစတင္ထြက္ၿပီ။
အေဆာင္ကိုၿပန္သြားတဲ့ ေက်ာင္းသားတေယာက္က သူတို႔လည္း ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ညွိခဲ႔ၿပီးၿပီတ့ဲ အင္းစိန္လမ္းမႀကီး တေလွ်ာက္ နဲ႔ ၿပည္လမ္းတေလွ်ာက္မွာလည္း ေက်ာင္းသားေတြ ခ်ီတက္လာေနႀကၿပီလို႔ ေနာက္ထပ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ေအာ္ဟစ္ေၿပာဆိုေနႀကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရည္ရြယ္ခ်က္က ဒီလို–က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြ မနက္လင္းခ်ိန္ထိ ေက်ာင္းသားအုပ္ကို လွည္းတမ္းလမ္းဆံုမွာ စုစည္းထားႏိုင္ခဲ့ရင္ ၿပည္သူေတြသိရိွသြားမယ္။ က်ေနာ္တို႕ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို ဝင္ေရာက္ပူးေပါင္း ေတာင္းဆိုလာႏိုင္တယ္။

အသံ(၆)

ည(၁၀း၁၅) ေလာက္ကတည္းက လွည္းတန္းလမ္းဆံုတခုလံုးကို ေက်ာင္းသားေတြက သိမ္းပိုက္ထားလိုက္ၿပီ။ ၿပည္သူေတြကလည္း စိတ္ဝင္တစားပဲ။ ဘာၿဖစ္ႀကတာလဲ၊ ဘာကူညီေပးရမလဲ ဆိုၿပီး အဝိုင္းႀကီးေဘးမွာ ရပ္ႀကည့္ေနႀကတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္နားက ဓါတ္မီးတိုင္ေအာက္မွာ က်ေနာ္တို႔တေတြ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို လက္ေရးနဲ႔ေရးလိုက္ႀကတယ္။
ၿပည္သူေတြႀကားကို ေဝဖို႔အတြက္ ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕က မိတၱဴကူးစက္ဆိုင္ကိုသြားႀကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ေတာင္းဆိုခ်က္ထဲမွာ ေနာက္ထပ္တိုးလာတဲ့အရာက “ အခုလိုမတရားသၿဖင့္ ရိုက္ႏွက္ဖမ္းဆီးမႈကို အစိုးရအသံလႊင့္႒ာနေတြကေနတရားဝင္ ေတာင္းပန္ရမယ္” ဆိုတဲ့အခ်က္ပဲၿဖစ္တယ္။ က်န္တဲ့အခ်က္ေတြက အတူတူပါ။ အာဏာပိုင္ေတြကလည္း လည္တယ္ဗ်။ သူတို႔ဘက္က တစံုတရာ လိုက္ေလ်ာရေတာ့မယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္ေနႀကတယ္။
က်ေနာ္တို႔တေတြ လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာ တနာရီခြဲေလာက္ ဝိုင္းဖြဲ႕ထိုင္လိုက္ၿပီး လမ္းေတြကို ပိတ္ဆို႔ပစ္လိုက္တယ္။ ညသန္းေခါင္ယံေလာက္မွာ လက္ထိပ္တန္းလန္းေတြန႔ဲ ဖမ္းေခၚလာတဲ့ စည္ပင္ရဲေတြကို အာဏာပိုင္ေတြက လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာ စုေဝးေနတဲ့ ေက်ာင္းသားအုပ္ဆီ ေခၚယူလာတယ္။ ဒီ မ်က္ႏွာေတြဟုတ္လားလို႔ ေမးတယ္။
နာမည္ေတြကိုမိတ္ဆက္ေပးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ထဲက ေက်ာင္းသားတေယာက္က သူတို႔မ်က္ႏွာေတြကိုႀကည့္ၿပီး၊ “ဟုတ္တယ္။သူတို႔ပဲလို႔ေၿဖလိုက္တယ္” ေက်ာင္းသားေတြကို ကန္ေတာ့ေတာင္းပန္ဖို႔လိုက္ လို႔ အမိန္႔ေပးလိုက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြက “ မလိုပါဘူး။ သူတို႔က က်ေနာ္တို႔ထက္ႀကီးပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ဘာသာ ဆက္လက္အေရးယူလိုက္ပါလို႔ ေၿပာရင္း ေက်ာင္းသားအုပ္ကို အေဆာင္ၿပန္ႀကဖုိ႔ အခ်က္ေပးလိုက္တယ္။
(အထက္ပါအၿဖစ္အပ်က္ေတြက ေအာက္တိုဘာ (၂၁) (၂၂) ရက္ညမွာၿဖစ္ခဲ့တဲ့အရာေတြၿဖစ္တယ္။
ေက်ာင္းသားေတြကိုရိုက္တဲ့ စည္ပင္ရဲေတြကိုဖမ္းေခၚၿပအၿပီးမွာ ေက်ာင္းသားအုပ္စုအတြင္း အယူအဆႏွစ္ခုကြဲတယ္။
တခ်ိဳ႕က စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး ဆႏၵၿပပြဲေတြ ဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲမွာ သပိတ္စခန္းဖြင့္ဖို႔ လႈံ႕ေဆာ္ႀကတယ္။ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုကေတာ့ တိုက္ပြဲဟာ အကန္႔အသတ္ရိွရမယ္။ လိုခ်င္တာရၿပီ ဆိုရင္ ေခတၱရပ္ဆိုင္းဖို႔လုိတယ္။
အေႀကာင္းရာတခုၿခင္းကိုႀကည့္ၿပီးမွ တဆင့္ၿပီးမွတဆင့္ ဆက္အရိွန္ၿမွင့္သင့္တယ္လု႔ိ ယူဆႀကတ့ဲအတြက္ အေဆာင္ၿပန္ခ့ဲႀကတယ္။ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲ စုေဝးဖို႔ေရာက္ရိွသြားတ့ဲ ေက်ာင္းသားေတြလည္း ဆႏၵၿပပြဲကုိ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ဖို႔ အခြင့္အေရးမရခ့ဲပါဘူး)

အသံ (၇)

ေအာက္တိုဘာေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈဟာ ေအာင္ၿမင္မႈရခ့ဲပါတယ္။ ဒါေပမ့ဲ အ့ဒဲ ီလႈပ္ရွားမႈမွာ ဦးေဆာင္ခ့ဲသူေတြကို အေရးယူဖမ္းဆီးမဲ့ ေၿခလွမ္းေတြကလည္း ထင္ထင္ရွားရွားၿမင္ေနရတယ္။ အထူးသၿဖင့္ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ (၅) ေယာက္ ေနထိုင္တဲ့ အေဆာင္အခန္းေတြဆီကို ေမာ္ကြန္းထိန္းရံုးကေန ဆင့္ေခၚစာေတြပို႔ခဲ့တယ္။
ေမာ္ကြန္းထိန္းရုံးခန္းကိုဆီကိုလည္းေရာက္သြားေရာ၊ အ့ဲဒီအခန္းထဲမွာ ေမာ္ကြန္းထိန္း ဦးစိန္ေ႒းကိုေနာက္ကေန ထိန္းခ်ဳပ္ထားပံုရတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ (ေကာ္လံကတံုးအၿဖဴနဲ႔ ကခ်င္လံုခ်ည္ဝတ္ထားတယ္) က ေၿပာဆိုေဆြးေႏြးသမွ်ကို လိုက္မွတ္ေနတယ္။ ပါေမာကၡဦးႀကင္စိုးက ေနာက္ေနာင္ ဒီလိုလႈပ္ရွားမႈေတြကို မလုပ္ေတာ့ပါဘူး ဆိုတဲ့ ဝန္ခံလက္မွတ္ေတြကို ေရးထိုးခိုင္းတယ္။ အိမ္ေတြမွာ တပတ္ဆယ္ရက္ေလာက္ ၿပန္နားႀကဖို႔၊တိုက္တြန္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပါေမာကၡဦးႀကင္စိုးနဲ႔ ေမာ္ကြန္းထိန္းဦးစိန္ေ႒းကို အာခံၿငင္းဆိုတ့ဲ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ေယာက္ရိွတယ္။ တေယာက္က ရံုးခန္းကိုလံုးဝမလာပဲ သပိတ္ေမွာက္ၿပီး၊ တေယာက္ကေတာ့ ရံုးခန္းဆီကိုလာေရာက္ၿပီး ပါေမာကၡခ်ဳပ္ကို ေမးခြန္းေတြထုတ္တယ္။
“ အိမ္ကိုၿပန္ခိုင္းရေအာင္ ေက်ာင္းကတရားဝင္ပိတ္လို႔လား” “ အိမ္ေရာက္ရင္ ေထာက္လွမ္းေရးကဖမ္းမွာမို႔လား” လို႔ေမးခြန္းထုတ္တယ္။ ဦးႀကင္စိုးက လက္မွတ္ထိုးခိုင္းတဲ့အခါ “ ေက်ာင္းသားေတြ မတရားသၿဖင့္ ဖမ္းဆီးရိုက္ႏွက္ခံထားရာက လြတ္ေၿမာက္ေအာင္ လုပ္တဲ့အရာဟာ မွန္ကန္တဲ့အရာၿဖစ္တဲ့အတြက္ လက္မွတ္ထိုးစရာ မလိုဘူး” လို႔ ၿငင္းဆန္ၿပီး ရံုးခန္းထဲကထြက္သြားခဲ့တယ္။

အသံ (၈)

ႏိုဝင္ဘာလတေလွ်ာက္လံုး ေက်ာင္းထဲမွာ လႈပ္လႈပ္လႈပ္လႈပ္ၿဖစ္ေနေတာ့တယ္။ တခ်ိဳ႕က ေက်ာင္းအာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ ဆင့္ေခၚေမးခြန္းထုတ္ေနတဲ့ လုပ္ရပ္ကို ေဒါသထြက္ေနႀကသလို၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေအာက္တိုဘာ ေအာင္ၿမင္မႈအတြက္ အားရေက်နပ္ေနႀကၿပီး စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးကို ဆက္လုပ္ႀကဖို႔ နည္းလမ္းရွာေနႀကတယ္။
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ေဒါသကိုထပ္ၿပီးမီးရိႈ႕ေပးမဲ့ ၿဖစ္ရပ္တခု ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား ဆိုတ့ဲအမည္နဲ႔ ထုတ္ေဝတဲ့စာေစာင္ေတြဟာ ေက်ာင္းသားထုႀကားမွာ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနခဲ့တယ္။ အ့ဲဒီစာထဲမွာ “ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ကားခမေပးပဲ ဘတ္စ္ကားစပယ္ယာန႔ဲ ရန္ၿဖစ္လို႕ၿဖစ္၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာလည္း ရပ္ကြက္ကလူေတြနဲ႔ ရန္ၿဖစ္ၿပီး ကေလကေခ်ဆန္ဆန္ လုပ္ေနႀကတဲ့အတြက္ သိကၡာမရိွေတာ့ဘူး။ ေအးခ်မ္းစြာပညာသင္ႀကားမႈကို ေႏွာင္႔ယွက္္ခ်င္တဲ့သူေတြ ၿဖစ္ေနတယ္။ ဒါေႀကာင့္ ဒီလိုေက်ာင္းသားေတြကို ဝိုင္းၿပီး ရႈတ္ခ်ႀကဖို႔” ဆိုတဲ့ ႏိႈးေဆာ္စာၿဖစ္တယ္။
ေက်ာင္းသားေတြကလည္း အဲ့ဒီစာကိုယူၿပီး ပါေမာကၡခ်ဳပ္ရံုးခန္းဆီသြားဝိုင္းႀကတယ္။
ဒီစာ ဟာ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေတြ ထုတ္ေဝတာမဟုတ္ေႀကာင္း၊ ပါေမာကၡခ်ဳပ္အေနနဲ႔ တရားဝင္စာထုတ္ၿပန္ေပးပါဆိုေတာ့ ပါေမာကၡ ဦးႀကင္စိုးက မနက္ၿဖန္ႀကရင္ သူကိုယ္တိုင္ထုတ္ၿပန္ေပးပါမယ္လို႔ ဂတိေပးခဲ့တယ္။

အသံ (၉)

ေနာက္တေန႔ မနက္ (၉) နာရီမွာ က်ေနာ္တို႔တေတြ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ရံုးခန္းကို သြားေရာက္ႀကၿပန္တယ္။
ပါေမာကၡ ဦးႀကင္စိုးက ရံုးခန္းမွာ မရိွဘူး။ မေန႔က သူေပးခဲ့တဲ့ ဂတိကိုခ်ိဳးေဖာက္ပစ္လိုက္တယ္။ ေမာ္ကြန္းထိန္းရံုးခန္းေရွ႕မွာ ေက်ာင္းသားေတြ ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနႀကၿပီ။ က်န္တဲ့ေက်ာင္းေတြမွာလည္း အဲ့လိုမ်ိဳးစာေတြၿပန္႔ေနတယ္။ တၿခားေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ႀကတယ္။ ညေနခင္းကိုေရာက္လာတဲ့အခါ ေအာက္တိုဘာလတံုးက လႈပ္ရွားမႈအတိုင္း လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာ စုေဝးႀကၿပန္တယ္။ ဒီတခါေတာ့ ေက်ာင္းသားအုပ္က ပိုမ်ားတာေပါ့။ ေက်ာင္းေပါင္းစံုပါလာၿပီကိုး။
ညသန္းေခါင္ယံခ်ိန္ကိုေရာက္လာေတာ့ ကြန္ၿပဴတာတကၠသိုလ္ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဦးေက်ာ္သိန္း၊ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ဒု-ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဦးညီလွငယ္ ( ဗိသုကာ)တို႔တေတြဦးေဆာင္ၿပီး လွည္းတန္းလမ္းဆံုက ေက်ာင္းသားေတြကိုလာေတြ႔တယ္။
“သက္ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းအသီးသီးကို ၿပန္ႀကဖို႔” ဆိုတဲ့စကားေတြကို အသံခ်ဲ႕စက္ေတြနဲ႕ ေအာ္ဟစ္ႀကတယ္။ မႀကာဘူး။ ေက်ာင္းသားအုပ္ေတြဆီကို ေရာက္ရိွလာတယ္။ အေဆာင္ကိုၿပန္ဖို႔ ကားေတြစီစဥ္ထားေႀကာင္း၊ ဆရာတို႔ရဲ႕စိုးရိမ္မႈကို နားလည္ေစလိုေႀကာင္း လာေရာက္ေၿပာဆိုႀကတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း “ ဆရာတို႔ကို က်ေနာ္တို႔က မိဘလိုသေဘာထားပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ကိုခ်စ္တယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ဆႏၵကိုလည္း နားလည္ေပးပါ ဆိုၿပီး ထိုင္ကန္ေတာ့လိုက္ႀကတယ္။ သူတို႕နားခ်သလို ၿပန္လိုက္သြားဖို႔ မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးမို႔လား။

အသံ(၁၀)

ဒီအတိုင္းဆက္ေနရင္ ဆရာေတြရဲ႕ အေပ်ာ့ဆြဲ သိမ္းသြင္းနည္းေအာက္မွာ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြ အားနာနာနဲ႔ ၿပန္သြားႀကေတာ့မယ္။
က်ေနာ္တို႔တေတြ လွည္းတန္းလမ္းဆံုကေန ခြာဖို႔ဆံုးၿဖတ္လိုက္ႀကတယ္။ ႀကည့္ၿမင္တိုင္ဘက္ကိုဦးတည္လိုက္ႀကၿပီး ၿမိဳ႕ထဲကိုခ်ီတက္လိုက္ႀကတယ္။ ဆူးေလးဘုရားေရွ႕မွာ ေခတၱနားႀကတယ္။ ဘုရားေစတီႀကီးကို မ်က္ႏွာမူႀကတယ္။ ထုိင္ရွစ္ခိုးသစၥာဆိုလိုက္ႀကတယ္။ လူထုကလည္း ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုတံုးကအတိုင္းပဲ။
တၿမိဳ႕လံုးအံုးအံုးႀကြက္ႀကြက္ လိုက္အားေပးႀကတယ္။ အစားအေသာက္ေတြ၊ ေရေတြ တိုက္ေကြ်းသူေတြကလည္း လမ္းတေလွ်ာက္ေတြ႔ေနရတယ္။ က်ေနာ္တို႔တေတြ အေမရိကန္သံရံုးေရွ႕မွာ ေခတၱရပ္လုိက္တယ္။ တရားေဟာႀကတယ္။
ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးေရွ႕မွာလည္းအဲ့ဒီအတိုင္းပဲ။ နယ္အသီးသီးကိုထြက္ခြာႀကမဲ့ ခရီးသည္ေတြကို က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈအေႀကာင္းေၿပာေပးပါဆိုေတာ့ ခရီးသည္ေတြက လက္ခုပ္တီး အားေပးေအာ္ဟစ္ႀကတယ္။

အသံ(၁၁)

တခုခုေတာ့မွားေနခဲ့တယ္ေလ။ တကယ္တမ္း က်ေနာ္တို႔အုပ္စု သေဘာတူထားတာက ဘူတာႀကီးေရွ႕မွာ ရပ္နားၿပီးရင္၊ ၿမိဳ႕ထဲကိုၿပန္ခ်ီတက္မယ္။ ဆူးေလဘုရားေရွ႕မွာ တညလံုးထိုင္ သပိတ္ဆင္ႏဲြႀကမယ္ လို႔ ဆံုးၿဖတ္ထားတာ။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသားအုပ္ကို ဦးေဆာင္ေခၚသြားသူတခ်ိဳ႕ ရန္ကုန္တိုင္းစစ္႒ာနခ်ဳပ္ေရွ႕က လမ္းမႀကီးကိုၿဖတ္လိုက္ၿပီး ေရႊတိဂံုဘုရားဘက္ဆီကို ဦးတည္လိုက္ႀကတယ္။ ေနာက္ကလိုက္လာတဲ့ လူအုပ္က အဲ့ဒီလမ္းေႀကာင္းကို မႀကိဳက္ဘူး။ ဒါေႀကာင့္လည္းဆက္မလိုက္ႀကေတာ့ဘူး။ ဘူတာႀကီးေရွ႕မွာရပ္ေနတံုးက ေနာက္ကိုႀကည့္လိုက္ရင္ တေမွ်ာ္တေခၚၿမင္ေနရတဲ့ လူတန္းႀကီးလည္းမရိွေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားတန္းကလည္း အေယာက္ (၂၀၀) ေလာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္။
ခင္ဗ်ားမွတ္မိလားမသိဘူး။ အဲ့ဒီလမ္းေႀကာင္းကိုၿပတဲ့သူက ဆိုကၠားေပၚကလူ၊ သူနဲ႔ အဲ ခ်ိန္းအခ်က္လုပ္ မ်က္ရိပ္မ်က္ကဲ လုပ္ေနသူတေယာက္က က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားအုပ္ထဲမွာ ရိွေနတယ္။ သူက ေၿခတဘက္ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ နဲ႔ေလ။ ဒီႏွစ္ေယာက္က ဘယ္လိုပတ္သက္ေနတာလဲ။ ၿပန္စဥ္းစားႀကည့္စမ္းပါ။

အသံ(၁၂)

က်ေနာ္တို႔တေတြ ေရႊတိဂုံဘုရားေတာင္ဘက္မုဒ္က ဦးေထာင္ဘို႔ လမ္းထဲကို ခ်ိဳးေက႕ြ လိုက္တ့ဲအခ်ိန္မွာ၊ ခရာမႈတ္သံေတြႀကားလိုက္ရတယ္။ ဆႏၵၿပေက်ာင္းသားအုပ္စုရဲ႕ေနာက္မွာ လံုထိန္းရဲေတြက တန္းစီေနရာယူလိုက္ၿပီး လမ္းေႀကာင္းတခုလံုးပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ေရႊတိဂံုဘုရားမုဒ္ေရွ႕မွာေတာ့ အခ်ဳပ္ကားေတြနဲ႔ စစ္လံုထိန္းရဲေတြက ပိတ္ဆို႔ေနရာယူလိုက္တယ္။ ေမာ္ကြန္းထိန္းန႔ဲ ပါေမာကၡေတြက “ သားတို႔ခဏရပ္ပါအံုးေဆြးေႏြးစရာရိွလို႔” ဆိုၿပီးေၿပးလာတယ္။
က်ေနာ္တို႔ကလည္း အဲ့ဒီလမ္းဆံုကိုအၿမန္ေက်ာ္တက္သြားခ်င္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ပိတ္မိလို႔မၿဖစ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ေနာက္က်သြားၿပီ။ ေက်ာင္းသားေတြကို ဆရာေတြက အတင္းရပ္ခိုင္း၊ စကားေၿပာေနတံုးမွာ လံုထိန္းရဲေတြက လမ္းေႀကာင္းကို ပိတ္ဆို႔လိုက္ၿပီ။

အသံ (၁၃)

လူဖမ္းပြဲစေတာ့မယ္ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ သေဘာေပါက္လိုက္ႀကၿပီ။ ေက်ာင္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အေတြ႕အႀကံဳမရိွႀကဘူးမို႔လား။ မတ္လလႈပ္ရွားမႈမွာ အေတြ႕အႀကံဳရိွတဲ့ သူေတြက အကုန္အဖမ္းမခံႀကဖို႔။ ေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႕ဟာ လြတ္ေအာင္ထြက္သြားရမယ္လို႔ တိုက္တြန္းအႀကံေပးတယ္။ တခ်ိဳ႕မရဘူး။ အကုန္လိုက္သြားမယ္တဲ့။ ေက်ာင္းသူေတြကို ေရွ႕တက္ထိုင္ခိုင္းတယ္။ ညွိမရေတာ့လည္း အခ်ိန္ကုန္ခံမေနေတာ့ဘူး။ ဒီလႈပ္ရွားမႈဟာ ဒီေနရာမွာ ဖမ္းဆီးခ်ိဳးႏွိမ္ခံရၿပီး မီးေသသြားလို႔မၿဖစ္ဘူး။ ဒီတိုက္ပြဲကို ဆက္ၿမွင့္မွၿဖစ္မယ္။ ေရႊတိဂံုဘက္ဆီက ေတာင္ကုန္းမို႔မို႔လမ္းကေလးဆီကုိ ထြက္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ထြက္ေပါက္ေတ႔ြႏိုင္မယ္။
လံုထိန္းရဲေတြက သူတို႔ရဲ႕နံပါတ္ဒုတ္ေတြနဲ႔ရိုက္ႏွက္ဖို႔ ညာသံေပး ၿပင္ဆင္လိုက္ႀကတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔တေတြလည္း ေရႊတိဂံုပတ္လမ္းဘက္ဆီကေန ထြက္ေၿပးခဲ့ႀကေတာ့တယ္။ ဒီဇင္ဘာ (၃) ရက္ေန႔မနင္းခင္းႀကီးေလ။ အုတ္တံတိုင္းေတြကိုဘယ္လို ေက်ာ္မိလဲမသိပါဘူး။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပါင္းမ်ားစြာကို ၿဖတ္အၿပီးမွာ လမ္းမေပၚေရာက္သြားတယ္။ ေတြ႔တဲ့ဘတ္စ္ကားတစီးေပၚ တက္ၿပီး အေဆာင္ကိုၿပန္ခဲ့တယ္။

အသံ (၁၄)

တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြကို ၿပန္သြားဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူေတာ့ဘူး။ ေရႊတိဂံုဘုရားေရွ႕မွာ ဆႏၵၿပေက်ာင္းသားေတြကို ဘယ္လိုႏွိမ္ႏွင္းပစ္ခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ဆရာေတြက သိၿပီးေလာက္ၿပီထင္တယ္။ ဒါေႀကာင့္လည္း တကၠသိုလ္ထဲမွာ ထပ္ၿပီးကူးစက္မလာေအာင္ ေက်ာင္းတံခါးအားလံုးေရွ႕မွာ ဆရာေတြကရပ္ေစာင့္ေနတယ္။ အၿပင္ကၿပန္လာတဲ့ေက်ာင္းသားေတြကို ၿပန္ဝင္ခြင့္မေပးေတာ့ဘူး။ ဒါေႀကာင့္ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေတြက ၿမိဳ႕ထဲကိုၿပန္သြားၿပီး၊ အေဆာင္ဖံုးေတြကုိ လွမ္းဆက္ႀကတယ္။ အေဆာင္မွဴးက ဖံုးဆက္သူေတြကို ေမးတဲ့အခါ ၿမိဳ႕ထဲက အမ်ိဳးေတြက စိုးရိမ္လို႔ဆက္တာၿဖစ္ေႀကာင္း မိတ္ဆက္ႀကတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ လာကိုင္တဲ့အခါက်မွ ေရႊတိဂံုဘုရားေရွ႕မွာေက်ာင္းသားေတြ အဖမ္းခံလိုက္ရၿပီၿဖစ္ေႀကာင္း အသိေပးလိုက္ႀကတယ္။ လြတ္ေၿမာက္ေရးအတြက္ ၿပန္လည္လူစုႀကဖို႔တိုင္ပင္ႀကၿပန္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ေက်ာင္းရဲ႕အေရွ႕ေၿမာက္ဘက္မွာရိွတဲ့ ႀကိဳ႕ကုန္းဘက္က အေပါက္ကေန ေက်ာင္းထဲကို ၿပန္လည္ခိုးဝင္ခဲ့ႀကတယ္။ အေဆာင္ကို ၿပန္ေရာက္ေတာ့ မနက္လင္းေတာ့မယ္ေလ။

အသံ (၁၅)

ေရႊတိဂံုဘုရားေရွ႕မွာေရာက္သြားႀကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအပါအဝင္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲတေလွ်ာက္ ဆႏၵၿပလမ္းေလွ်ာက္ရမွာ ပါဝင္ခဲ့သူ စုစုေပါင္း (၆၀၉) ေယာက္ အဖမ္းခံလိုက္ရၿပီဆိုတဲ့ သတင္းေႀကာင့္ စာသင္ခန္းမွာေရာက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး ပင္မအေဆာက္အဦးေအာက္ဆီကို ဆင္းလာႀကတယ္။ ဘယ္သူမွ စာဆက္သင္မေနႀကေတာ့ပါဘူး။
ဖမ္းဆီးခံေက်ာင္းသားေတြကို ခ်က္ခ်င္းလႊတ္ေပးဖို႔အတြက္ ဆႏၵၿပပြဲေတြ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ႀကမွာၿဖစ္ေႀကာင္း ေႀကၿငာလိုက္ႀကတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ-အဲ့ဒီလႈပ္ရွားမႈမွာ မႏၲေလးစက္မႈတကၠသိုလ္က ေၿပာင္းလာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အင္အားက အမ်ားဆံုးပဲ။ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြထဲမွာလည္း ပြက္ေလာရိုက္ေနၿပီ။ မနက္ (၁၀)နာရီေက်ာ္ကတည္းက ေက်ာင္းဝင္းအတြင္းမွာ လွည့္လည္ဆႏၵၿပေနႀကၿပီ။ မႀကာဘူး။ ဒု-ေမာ္ကြန္းထိန္း ဦးသန္းစိန္ က သတင္းေကာင္းတခုသယ္လာတယ္။
မနက္အေစာႀကီးက ဖမ္းသြားတဲ့ေက်ာင္းသားေတြကို က်ိဳကၠဆံကြင္းထဲမွာ ထိန္းသိမ္းထားတာတဲ့။
မႀကာခင္ၿပန္လႊတ္ေပးမွာမို႔၊ ေက်ာင္းကို ေန႔လည္ (၁၂) နာရီေလာက္မွာ ၿပန္ေရာက္လာလိမ့္မယ္ တဲ့။
သူေၿပာသလိုပါပဲ ကိုစိုးထြန္း ( ယၡဳ ရွစ္ေလးလံုးမ်ိဳးဆက္) အပါအဝင္ RIT ေက်ာင္းသား (၇၅) ေယာက္ေလာက္ၿပန္လြတ္လာႀကတယ္ေလ။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း အလံေတြကို အၿမင့္ဆံုးထိလႊင့္ၿပီး ေအာ္ဟစ္ေနႀကတယ္။
ဒါ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေလ။ တိုက္ပြဲေတြနဲ႔ၿမည္ဟိန္းေနတဲ့ ပင္မအေဆာက္အဦ း ( Building 1)

အသံ (၁၆)

ေက်ာင္းသားဆႏၵၿပပြဲေတြက ရပ္မသြားပါဘူး။တၿခားၿမိဳ႕ေတြကိုလည္းကူးစက္ကုန္ၿပီ။ ေမာ္လၿမိဳင္၊ ပဲခူး၊ မႏၱေလး၊မံုရြာ–ဘက္ေတြမွာလည္း စာရြက္ႀကဲလူစုဖို႔လုပ္ေနႀကၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ၁၉၉၆ ဆိုတာ ၿမန္မာၿပည္ကုိ ႏိုင္ငံၿခားသားေတြ လာလည္ဖို႔အတြက္ ခရီးသြားႏွစ္အၿဖစ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ႏွစ္ေလဗ်ာ။ ဒီႏွစ္မွာ ဗိုလ္ခင္ညႊန္႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့တိုက္ကြက္ကို ေက်ာင္းသားေတြကေရြ႕ကစားလိုက္တယ္။ ႏိုင္ငံၿခားခရီးသြားေတြမလာပဲ ေက်ာင္းသားဆႏၵၿပပဲြ ေအာ္သံေတြသာ ဆူညံလာခ့ဲတယ္။
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေရွ႕နဲ႔လွည္တန္းလမ္းဆံုမွာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ မိန္႔ခြန္းေတြက ေက်ာင္းသားထုကို လႊမ္းမိုးထားဆဲ။ စစ္အစိုးရအေနနဲ႔လည္း ဆက္လက္ခြင့္ၿပဳထားဖို႔ မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး လို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပံုရတယ္။
ဒီဇင္ဘာ (၆)ရက္ညဦးပိုင္းကစၿပီး တကၠသိုလ္အသီးသီးက ေက်ာင္းသားေတြဟာ လွည္းတန္းလမ္းဆံုဆီကိုၿပန္လည္ေရာက္ရိွလာႀကၿပန္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ရုပ္ပံုကားခ်ပ္ႀကီးကို ကိုင္ေဆာင္ထားႀကတဲ့ လူငယ္ေတြက ေက်ာင္းသားထုအခြင့္အေရးနဲ႔
ေက်ာင္းသားသမဂၢဖြဲ႔စည္းေရးကို ေတာင္းဆိုခဲ့ႀကၿပန္တယ္။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြကလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ သူတို႔က စင္ေပၚမွာတက္စကားေၿပာေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြထက္၊ ေဘးကေန စီစဥ္ေပးေနတဲ့သူ ဘယ္သူလဲဆိုတာကိုပဲ လိုက္ရွာႀကည့္ေနႀကတယ္။
ထံုးစံအတိုင္း လုပ္ႀကံသတင္းေတြနဲ႔ ဇာတ္လမ္းဆင္ၿပီး သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ လုပ္မလို႔မို႔လား။ ဆရာေတြကလည္းေရာက္လာၿပီး စစ္တပ္ဟာ ၿဖိဳခြဲမွာၿဖစ္ေႀကာင္း။ ဆရာတို႔လာေခၚေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မလိုက္ရင္၊ ေနာင္ၿဖစ္လာမဲ့အက်ိဳးဆက္ေတြကို တာဝန္မယူႏိုင္ေႀကာင္း ရွင္းလင္းေၿပာဆိုတယ္။ ညသန္းေခါင္ေက်ာ္သြားၿပီ။ လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာရိွတဲ့ ဆိုင္ေတြကလည္း အစားအစာနဲ႔ ေသာက္ေရေတြကို ကူညီၿပီးေထာက္ပံ့ေနဆဲပဲ။ ေနာက္မွ သိရတယ္ အဲ့ဒီဆိုင္ေတြလည္း ခ်ိတ္ပိတ္ခံရ၊
ေက်ာင္းသားဆႏၵၿပပြဲကို ကူညီခဲ့တဲ့သူေတြလည္း စီးပြားဖ်က္ဆီးခံရ၊ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းက်ခံရတယ္။

ဒီဇင္ဘာ (၇) ရက္

မနက္(၄း၃၀)ေလာက္ကစၿပီး၊ ေက်ာင္းသားအုပ္ကိုၿဖိဳခြဲမဲ့ အဓိကရုဏ္းႏွိမ္ႏွင္းေရးရဲေတြက တၿဖည္းၿဖည္းကပ္လာၿပီ။ မနက္ငါးနာရီထိုးေလာက္မွာ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားအုပ္ကို မီးသတ္ပိုက္နဲ႔ပက္ၿပီး ၿဖိဳခြဲတယ္။ နံပါတ္တုတ္ေတြနဲ႔ ဝင္ေရာက္ရိုက္ႏွက္ ဖမ္းဆီးလိုက္ႀကေတာ့တယ္။
လွည္းတန္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြရိုက္ႏွက္ဖမ္းဆီးခံေနရၿပီလို႔ႀကားတဲ့ ႀကိဳ႕ကုန္းေဆာင္က ေက်ာင္းသားအုပ္ေတြကလည္း လွည္တန္းလမ္းဆံုဆီကို အကူအညီေပးဖို႔ ခ်ီတက္ခဲ့ႀကတယ္။ သမိုင္းလမ္းဆံု နဲ႔ ဆင္ေရတြင္းမွတ္တိုင္ေတြမွာ အဓိကရုဏ္းႏိွမ္ႏွင္းေရးရဲေတြန႔ဲ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္လိုက္ႀကရတယ္။ လူထုက ရဲေတြကို ခဲနဲ ႔ပစ္ေပါက္ခ့ဲႀကတ့ဲအတြက္ေက်ာင္းသားေတြ လြတ္ထြက္သြားခဲ့တယ္။ လွည္းတန္းလမ္းဆံုက ေက်ာင္းသားေတြကိုေတာ့ မီးသတ္ပိုက္ေတြနဲ႔ၿဖိဳခြဲၿပီး ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားႏိုင္ခဲ့တယ္။

အသံ (၁၇)

ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို၊ တႏိုင္ငံလုံးဆီၿပန္႔ႏံွ႕သြားမ့ဲ အေထအြ ေထြသပိတ္အထိေတာ့ ေရာက္မသြားခ့ဲပါဘူး။ ဒါေပမ့ဲ မ်ိဳးဆက္တခုနဲ႔ တခုအႀကား လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္လိုက္ႀကတဲ့ ပြဲတပြဲလို႔ေၿပာရင္မမွားဘူး။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြက ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပံုမွာ ပါဝင္ခ့ဲတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ အဓိကေသြးထိုးလႈံ႕ေဆာ္သူေတြၿဖစ္တယ္လို႔စြပ္စြဲခဲ့တယ္။
ေက်ာင္းဝင္နံပါတ္ေတြကိုႀကည့္ၿပီး သံသယရိွသူေတြအားလံုးကို စတင္ဖမ္းဆီးလိုက္တယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္အပါအဝင္ နယ္အသီးသီးက ေက်ာင္းသားေတြ ရာခ်ီၿပီးအဖမ္းခံခဲ့ရတယ္။ အစိုးရစာရင္းေတြအရေတာ့ ဒီဇင္ဘာ (၇)ရက္ေန႔မနက္မွာ ဖမ္ဆီးခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားအေရအတြက္ (၂၆၄)ေယာက္ရိွတယ္ လို႔ဆိုတယ္။ က်ေနာ္တို႔အထင္ေတာ့ (၄၀၀) ေက်ာ္မယ္။
ဒီဇင္ဘာ (၈) ရက္ေန႔မွာ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းသားေတြက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ပင္မမွာ ဆႏၵၿပပြဲထပ္မံက်င္းပႀကတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းနဲ႔ သိမ္ႀကီးေစ်းထဲမွာ ဆက္လက္တရားေဟာခဲ့ႀကတယ္။ အကန္႔အသတ္မရိွ ေက်ာင္းပိတ္လိုက္ၿပီ ဆိုၿပီး အေဆာင္မွာေနထိုင္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြ တရက္အတြင္းအိ္မ္ၿပန္ႀကဖို႔ ေက်ာင္းအာဏာပိုင္ေတြက အမိန္႔ထုတ္ေႀကၿငာခဲ့တယ္။
အေဆာင္မွာက လူ(၂၂) ေယာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္ေလ။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြက တေယာက္ၿပီးတေယာက္လာဆြဲေနၿပီ။
က်ေနာ္တို႔လည္း ရန္ကုန္က ခြာမွၿဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ေနႀကၿပီ။ ၁၉၉၆ ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈဟာ အက်အဆံုးမ်ားခဲ့ေပမဲ့ မ်ိဳးဆက္ေတြႀကားမွာမီးညႊန္႔ေတြကို ေပါင္းကူးေပးခဲ့တဲ့ ေဆာင္းညေတြၿဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။ မနက္လင္းအားႀကီးအခ်ိန္ေရာက္လာတိုင္း နံပါတ္ဒုတ္ေတြနဲ႔ေၿပးဝင္လာတဲ့ စစ္ဖိႏွပ္သံေတြကို မွတ္မိႀကေနလိမ့္မယ္လို႔ ယံုႀကည္ေနပါတယ္။ ယမ္းနံ႔ေတြႀကားမွာ အိမ္ၿပန္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတဲ့ က်ေနာ္လိုေက်ာင္းသားေတြ အမ်ားႀကီးရိွေနမယ္ဆိုတာ အမွန္ပါ။

ေအာင္မိုးဝင္း

အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္တခ်က္
ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမတိုင္ခင္ကတည္းက ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္နယ္ေၿမအတြင္းမွာ ၿပႆနာေပါင္းမ်ားစြာ တည္ရိွေနခဲ့ပါတယ္။ ၿပႆနာအမ်ိဳးအစား (၄) မ်ိဳးထက္မနည္းရိွခဲ့တယ္။
၁၉၉၁ ႏိုဘယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုေထာက္ခံဆႏၵၿပပြဲလည္းၿပီးေရာ အထက္ဗမာၿပည္က ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ မႏၱေလးစက္မႈတကၠသိုလ္ကိုဖြင့္ေပးလိုက္ၿပီး လူစုခြဲလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ၁၉၉၅ မွာ မႏၱေလးစက္မႈတကၠသိုလ္ ၊ပဥၥမႏွစ္ (လွ်ပ္စစ္) နဲ႔ (ၿမိဳ႕ၿပ) အတန္းေတြကို ဆက္လက္ဖြင့္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ လုံေလာက္တ့ဲေက်ာင္းဆရာန႔စဲ က္ပစၥည္းေတြရိွမေနဘူး။ ဒါေႀကာင့္သူတို႔တေတြ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းၿပန္လာတက္ရတယ္။ အဲ့ဒါဟာ ၿပႆနာရဲ႕အစလို႔ထင္တယ္။ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ကို ေက်ာင္းလာတက္ရတဲ့ မႏၱေလးစက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြက ဧည့္သည္ေတြလိုမ်ိဳးပါပဲ။
အတန္းထဲမွာ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္အတြက္ လက္မွတ္ထိုးစာရြက္ေပးတဲ့အခါ ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားၿဖစ္ေနတယ္။
ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္နဲ႔ မႏၱေလးစက္မႈတကၠသိုလ္ဟာ ခြဲၿခားဆက္ဆံခံေနရတယ္လို႔ အဲ့ဒီေက်ာင္းသားေတြက ခံစားခဲ့ႀကရတယ္။
ဒါက ႀကိဳ႕ကုန္းေဆာင္ေက်ာင္းသားထုႀကားမွာ မေက်နပ္မႈၿဖစ္ေနတဲ့အခ်က္တခ်က္၊ ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ ေက်ာင္းဝင္းအတြင္းမွာ နံပါတ္(ဖိုး) ေရာင္းခ်ေနတဲ့ကိစၥ၊ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေတြဆို လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထဲမွာ ေဆးမူးေနတယ္။
စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက တရားဝင္လာေရာက္ေရာင္းခ်ေနတယ္ဆိုတဲ့ သံသယစိတ္ေႀကာင့္ ေက်ာင္းသားထုဟာ ပါေမာကၡေတြ၊ အေဆာင္မွဴးေတြကုိ ဖိအားေပးေနခဲ့ႀကတယ္။ တတိယအခ်က္က-  ပါေမာကၡဦးႀကင္စိုးရဲ႕ ေက်ာင္းေဆာင္ဆိုင္ရာစည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းေတြ၊ ည(၉) နာရီေက်ာ္ရင္ ဂစ္တာမတီးရ၊ အမ်ိဳးသမီးေဆာင္ေရွ႕မွာ သြားေရာက္မသီဆိုရ ဆိုတ့ဲတားၿမစ္မႈေတြက
ေက်ာင္းသားေတြကို စိတ္အေႏွာက္အယွက္ၿဖစ္ေနတယ္။ စတုတၳအခ်က္ကေတာ့ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြထဲမွာ ေက်ာင္းသားခ်င္း ရိုက္ပြဲေတြ ခဏခဏၿဖစ္ခဲ့ႀကတယ္။ ( ေက်ာင္းသားနဲ႔အရပ္သားႀကားမွာၿဖစ္ခဲ့တဲ့ ရန္ပြဲေတြကလည္း ၁၉၉၅-၉၆ ကာလတေလွ်ာက္ အမ်ားဆံုးၿဖစ္မယ္ထင္တယ္)။ ေက်ာင္းသားထုဟာ ဒီအေၿခအေနေတြကို မေက်မနပ္ၿဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကို ၿဖစ္ေပၚေစတဲ့ မီးပြားေတြေပၚလာခဲ့တယ္။ ႀကိဳ႕ကုန္းေဆာင္ (F) နဲ႔ ( A ) ေဆာင္အတြင္းက အစည္းအေဝးမွတ္တမ္းေတြကို သိမ္းထားေပးတဲ႔ စကၤာပူ နဲ႔ နယူးဇီလန္မွာ ေရာက္ရိွေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Read more »

ျပည္ေထာင္စုဆိုင္ရာ တပိုင္းတစအျမင္ ” ရဲေဘာ္ေက်ာ္သန္း”

တကယ္ညီၫြတ္ခ်င္ရင္ ရန္သူအစစ္ကို ျမင္ဖုိ႔လိုတယ္

 ” ရဲေဘာ္ေက်ာ္သန္း”

ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဆိုတဲ့ စာတန္းဆန္ဆန္ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ရပါတယ္။ တန္းတူေရးကို အေျခခံတဲ့ တိုင္းရင္းသားစုံ ညီၫြတ္ေရးနဲ႔ ျပည္ေထာင္စုသစ္ တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ သူ႔အျမင္ေတြကို တင္ျပထားပါတယ္။ စာတမ္းေဆာင္းပါးရဲ႕ အာေဘာ္နဲ႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို ေယဘုယ်အားျဖင့္ သေဘာတူ လက္ခံပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္လည္း တခ်ဳိ႕အခ်က္မ်ားကိုေတာ့ အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးလိုပါတယ္။ ျဖည့္စြက္တင္ျပျခင္း သေဘာပါ။

ဒါကလည္း ႏိုင္ငံေရးသမားတေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္လုိ႔ ယူဆလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းေျပာသလို ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုတာ ကုိယ့္အျမင္အယူအဆကို လူထုအၾကား ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္း ခ်ျပရဲရမယ္။ အမွားအမွန္ကို သမုိင္း (ရာဇ၀င္) က ဆုံးျဖတ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ႏုိင္ငံနဲ႔ ျပည္သူအတြက္ ေရွာင္ရန္ ေဘးအႏၱရာယ္ေတြ၊ ေဆာင္ရန္ သာယာ၀ေျပာေရးနဲ႔ ညီၫြတ္ေရးနည္းလမ္းေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္မွန္ေတြ အျမင္အယူ အဆေတြကို တင္ျပဘုိ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား လုပ္ရွားတက္ႂကြသူမ်ားမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။

ပထမဆုံး ေဆြးေႏြးလိုတာက ျပည္ေထာင္စုသစ္ အမည္နဲ႔ ပတ္သက္ပါတယ္။ သူ႔ေဆာင္းပါး အဆုံးပိုင္းက စတင္ေဆြးေႏြး ရတာက ဗမာ၊ ျမန္မာအသုံးနဲ႔ ပတ္သက္ေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြမွာလည္း တျပည္လုံး တမ်ဳိးသားလုံးနဲ႔ သက္ဆိုင္ရင္ ဗမာလို႔ပဲ သုံးႏႈန္းခဲ့သလို ဒီမွာလည္း ထို႔အတူ သုံးစြဲသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗမာ၊ ျမန္မာ ကြဲျပားတဲ့ အယူအဆကို တင္ျပလိုတဲ့အတြက္ သိသာထင္ရွားမႈရွိေအာင္ ဦးစြာ ေဆြးေႏြးတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္က သူ႔အတြက္ ဗမာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျမန္မာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေၾကာင္းကိစၥမရွိ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဗမာေရာ၊ ျမန္မာကိုပါ ပယ္ၿပီး အားလုံးသေဘာတူတဲ့ တျခားအမည္ တခုကို သုံးရင္လဲ သေဘာတူညီတယ္၊ တဆက္တည္း သု၀ဏၰဘူမိကို ျပည္ေထာင္စုသစ္ရဲ႕ အမည္အျဖစ္ အဆုိျပဳသြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့ အတြက္ေတာ့ ႏိုင္ငံတခုရဲ႕ အမည္ဟာ အမ်ားညီ႐ုံနဲ႔ အလြယ္မသတ္မွတ္သင့္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ခိုင္လုံတဲ့ သမုိင္းေၾကာင္း ဇာစ္ျမစ္နဲ႔ က်ဳိးေၾကာင္း ယုတၱိရွိဖုိ႔ လိုပါတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္မွာေတာ့ ဗမာပဲေျပာေျပာ၊ ျမန္မာပဲေျပာေျပာ အတူတူပါပဲလို႔ ကြယ္လြန္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမ ေျပာသလိုပဲ ေျမျပန္႔ေန လူမ်ဳိးစုႀကီးရဲ႕ အမည္လုိ႔ အမ်ားက နားလည္ လက္ခံေနၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံတခုရဲ႕ အမည္ဆိုေတာ့ အထက္မွာ ဆိုခဲ့သလို အက်ိဳးအေၾကာင္း ဇာစ္ျမစ္ကိုေတာ့ ရွာဖုိ႔လိုပါတယ္။ ရွာတဲ့ အခါမွာလည္း ေခတ္ၿပိဳင္ အိမ္နီးျခင္း အမ်ဳိးသားေတြက က်ေနာ္တို႔ကို ဘယ္လို ေခၚေ၀ၚသတ္မွတ္တယ္ ဆိုတာကို ထည့္သြင့္ စီစစ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ေလ့လာဆန္းစစ္မိသေလာက္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့အျမင္ ေျပာရရင္ေတာ့ ျပည္ေထာင္စု တခုလုံးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အမ်ားဆိုင္နာမ္ဟာ ဗမာသာျဖစ္သင့္ၿပီး ျမန္မာကေတာ့ ျပည္ေထာင္စု အလယ္ပိုင္း ေျမျပန္႔ေန လူမ်ဳိးစုႀကီးကို ေခၚေ၀ၚရည္ၫြန္းသင့္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။

ဗမာ

ဒီေ၀ါဟာရေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေလ့လာရာမွာ အိႏၵိယမွာ ေရာက္ရွိေနထိုင္ရတာက ကြ်န္ေတာ့အတြက္ အားသားခ်က္လို႔ ဆုိရပါမယ္။ တကယ္ေတာ့ ဗမာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ ဒီကေန႔ ဗမာျပည္ထဲမွာ ေနထိုင္ေန႔ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသား မ်ဳိးႏြယ္စု အားလုံးရဲ႕ ဘာသာစကားနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ပါဘူး။ ဗမာဆိုတာ အိႏၵိယစကား သကၠတဘာသာ ျဗဟၼာကေန ပ်က္ေ႐ြ႕လာတဲ့ ေ၀ါဟာရျဖစ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ (၃၀၀၀) ေက်ာ္ အထက္ကာလက ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ဘိုးဘြားေတြ ၀င္ေရာက္အေျခခ် မေနထိုင္မီကတည္းက မဇၥ်ိမတိုင္းသားေတြက လက္ရွိ ဗမာျပည္လို႔ ေခၚတဲ့ နယ္ေျမကို ေတြ႕ရွိထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။

အာသံနယ္ကေန ျဖတ္စီးၿပီး ဂဂၤါျမစ္ထဲကို ေပါင္းဆုံသြားတဲ့ ျဗဟၼာႀကီးရဲ႕သားလို႔ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ ျဗဟၼပုတၱရျမစ္ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ေဒသကို မဇၥ်ိမတိုင္းသားေတြက သူတို႔ဘာသာနဲ႔ ျဗဟၼာေဒ့ရွ္ (သို႔) ဗာရမာေဒ့ရွ္ (Bramah Desh) လို႔ ေခၚပါတယ္။ ျဗဟၼာ+ ေဒ့ရွ္ က ျဗဟၼာဟာ ျဗဟၼာႀကီးကို ရည္ၫြန္းၿပီး ေဒ့ရွ္ဆိုတာကေတာ့ ေဒသ၊ နယ္ေျမလို႔ အဓိပၸါယ္ရွိပါတယ္။ ျဗဟၼာႀကီးရဲ႕ နယ္ေျမ (Land of Lord Bramah) ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေဒသထဲမွာ ေနထိုင္သူမ်ားကိုေတာ့ ဗာရမာ သို႔မဟုတ္ ဗားရမားလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ အိႏၵိယ ႏိုင္ငံသားေတြက ႏိုင္ငံကို ဗရမာေဒ့ရွ္လို႔ ေခၚၿပီး လူေတြကိုေတာ့ ဗားရမားလို႔ ေခၚေနၾကဆဲ ျဖစ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အထင္ကရျဖစ္တဲ့ ဧရာ၀တီျမစ္ဆိုတာကလည္း ဆင္ျမစ္လို႔ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ သကၠတ စကားပ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဧရာ၀ဏ္+ နဒီ က ဧရာ၀ဏ္ (Iravan) ဆိုတာ ဆင္ျဖစ္ၿပီး နဒီဆိုတာကေတာ့ ျမစ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗမာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရသာလွ်င္ လက္ရွိျပည္ေထာင္စုအတြင္းမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသား အမ်ဳိး အႏြယ္စု အားလုံးကို ၿခဳံငုံကိုယ္စားျပဳတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။

ျမန္မာ

ျမန္မာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ဆန္းစစ္ၾကည့္လွ်င္ အေစာဆုံး သုံးႏႈန္းခဲ့တာ ပုဂံေခတ္မွာလို႔ ဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဟုတ္တာ၊ မဟုတ္တာ အပထားလို႔ ေရွ႕လူမ်ားအဆိုအရ ပုဂံေခတ္ ေႏွာင္းပိုင္း တ႐ုတ္က်ဴးေက်ာ္စစ္ကို ခုခံဘုိ႔အတြက္ က်န္းမာသန္စြမ္းသူေတြ၊ “ျမန္ျမန္မာမာ” လူေတြ ထြက္ၾကလို႔ ဆင့္ေဆာ္ရာကေန ေပၚလာတာလုိ႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအသုံးအႏႈန္းဟာ အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္း သိပ္ၿပီး တြင္က်ယ္ခဲ့ဟန္ မတူပါဘူး။ ပုံႏွိပ္လုပ္ငန္းေတြ ေပၚလာတဲ့ ကုန္းေဘာင္ ေခတ္ေႏွာင္းပိုင္းက်မွ ျပန္ေပၚလာတာကို ေတြ႕မိပါတယ္။

ျမန္မာေ၀ါဟာရရဲ႕ ဇာစ္ျမစ္က တိဘက္ဗမာ မ်ဳိးႏြယ္စု၀င္ေတြ႕ရဲ႕ မိမိနဲ႔ စပ္ဆိုင္ ရည္ၫြန္းတဲ့ စကားျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္ နဲ႔ မာကို ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ ေ၀ါဟာရျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ မာ ဆိုတာကို အထူးႀကံဆစရာမလိုပဲ ဒီေခတ္အဓိပၸါယ္အတိုင္း မာခ်ာျခင္း၊ သန္စြမ္းျခင္း စတဲ့ ခ်ိနဲ႔ေပ်ာႏြဲ႕ျခင္းနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္သေဘာကို ေဆာင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ မာ စကားလုံးဟာ ျမန္ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ၀ိၿဂိဳလ္ျပဳတဲ့ ႀကိယာ၀ိေသသနသေဘာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အရင္းမူလ ပုဒ္က ျမန္ ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္ ရဲ႕ လုံးျခင္း အဓိပၸါယ္က ဒီေန႔ေခတ္ နားလည္ေနသလို လ်င္ျခင္း၊ ျမန္ျခင္း၊ သြက္လက္ျခင္း အဓိပၸါယ္ မေဆာင္ပါဘူး။ မိမိကိုယ္ကို ရည္ၫြန္းတဲ့ “လူ” ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္သာ ေဆာင္ပါတယ္။

ဘာသာေဗဒ (Linguistic) သေဘာအရ မ်ဳိးႏြယ္စုေတြရဲ႕ ေဆြမ်ဳိးဆက္ႏြယ္ အနီး အေ၀းကို အေျခခံေ၀ါဟာရမ်ား (Fundamental Word) တူညီမႈ ပမာဏနဲ႔ တုိင္းတာ ၾကတယ္။ တူညီမႈမ်ားရင္ ေဆြမ်ဳိးဆက္ႏြယ္မႈ နီးၿပီး နည္းရင္ ေ၀းတယ္လို႔ သတ္မွတ္ၾကတယ္။ အေျခခံေ၀ါဟာရ ဆိုတာ ေရ၊ မီး၊ ေန၊ လ၊ အေဖ၊ အေမ၊ လူ၊ သစ္ပင္၊ ေတာ၊ ေတာင္နဲ႔ ကိန္းဂဏန္း အေရအတြက္စတဲ့ နိစၥဓူ၀ သုံးႏႈန္းေနၾကတဲ့ အေျခခံေ၀ါဟာရေတြကို ဆိုလိုပါတယ္။ အိႏၵိယ နယ္ျခား ေတာင္တန္းမ်ား နဲ႔ ေျမျပန္႔မ်ားမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ တိဘက္ဗမာ မ်ဳိးႏြယ္စု၀င္  ခ်င္း၊ မီဇိုး၊ ဇိုမီး၊ ကသည္း၊ နာဂစတဲ့ အမ်ဳိးအႏြယ္ေတြရဲ႕ စကားမွာ လူ ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာဆို ရည္ၫြန္းရာမွာ မု႒႒ာန္လို႔ ဆိုတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကို ပိတ္ၿပီး ႐ြတ္ဆိုစဥ္ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွာ ျဖစ္ေပၚတဲ့ “မ” ကို အေျခခံတဲ့ အသံေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ “မီ” “မင္” “မန္” “မာန္” “မီယန္” “ျမန္” စတဲ့ အသံမ်ားနဲ႔ လူ ကို ရည္ၫြန္းကိုယ္စားျပဳၾကတယ္။ အေနာက္ဖက္ ေတာင္တန္းသားမ်ားေတြထဲက သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ မီဇိုး၊ ဇိုမီးလို႔ ေခၚေ၀ၚၾကတဲ့ ေ၀ါဟာရေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ေတာင္ေပၚလူ၊ သို႔မဟုတ္ ေတာင္ေပၚသားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ (မီ= လူ+ဇို= ေတာင္)

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘိုးဘြားေတြရဲ႕ မူလေဒသဟာ တိဗက္ကုန္းျမင့္ရဲ႕ အေရွ႕ေတာင္ပိုင္း ဒီေန႔တ႐ုတ္ျပည္ စီခြ်မ္ေဒသလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဗမာျပည္ထဲ ေျပာင္းေ႐ြ႕ေနထိုင္ရာ လမ္းေၾကာင္း ေနာက္ဆုံး စခန္းေထာက္ျဖစ္တဲ့ ယူနန္္နယ္သားမ်ားက ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကို “ျမန္တင့္” လို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ပုဂံျပည္ကို တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ တ႐ုတ္ေတြဟာ ဒီေန႔ဗမာျပည္ အထက္ပိုင္းကို “မီယန္ခ်န္-MienQan” လို႔ အမည္သတ္မွတ္ၿပီး တ႐ုတ္အင္ပါယာထဲ သြတ္သြင္းေၾကာင္း ေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။ (ဒီအခ်က္ကို ကိုးကားၿပီး ကူမင္တန္ ထိုင္၀မ္တ႐ုတ္ျပည္က ျမစ္ႀကီးနား အပါအ၀င္ ဗန္းေမာ္ မ်ဥ္းတေျပးအထက္ ဗမာျပည္ကို သူတို႔ပိုင္ အျဖစ္ သတ္မွတ္ ေတာင္းဆို ေနတာျဖစ္တယ္။) စကားစပ္အေနနဲ႔ တင္ျပရရင္ အာသံမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ေရွးျမန္မာ အဆက္ အႏြယ္မ်ားဟာ သူတို႔နာမည္ေနာက္မွာ မ်ဳိးႏြယ္စုအမည္ (Surname) အျဖစ္ မာန္ (Marn) ကို ထည့္ၿပီး မ်ဳိးႏြယ္ကို ထိန္းသိမ္းေနၾကတာပါ။ ရွမ္းေတြက မ်ဳိးႏြယ္စု အမည္အျဖစ္ (Shyam) လို႔ သုံးၿပီး ထိန္းၾကတယ္။ ဥပမာ- ရာေမ့ရွ္မာန္ (Ramesh Marn) ထန္းေအာင္ရွမ္း (Thang Ang Shyam) တို႔ ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ဟာ ပထမ အဂၤလိပ္ဗမာစစ္ပြဲအၿပီး ဗမာေတြ ျပန္ဆုတ္စဥ္ က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြရဲ႕ အဆက္အႏြယ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏွစ္စဥ္ ဗမာျပကၡဒိန္အတိုင္း ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတြကို အတူဆင္ႏႊဲၾကတယ္။ ပြဲဆန္ဂံ (Pwe Sanghan) ဆိုတဲ့အမည္နဲ႔ ဗာရမားဆိုတဲ့ ဘုံအမည္ေအာက္မွာ အတူဆင္ႏႊဲၾကတာ ျဖစ္တယ္။ အခုေတာ့ သူတို႔အၾကားက ဘုံစကားဟာ အာသံစကား (Assamese) ျဖစ္တယ္။

ေရွးဦးပုဂံေခတ္ ဘုရင္နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ အသုံးအႏႈန္းျဖစ္တဲ့ မင္းေစာ၊ မင္းစိုး၊ စိုးမင္းဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဆန္းစစ္ၾကည့္ရင္လဲ လူဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကိုသာ ရည္ၫြန္းေန ပါတယ္။ ဒီမွာလည္း မင္း ဆိုတာ မင္၊ မီ၊ မာန္၊ မီယန္ စတဲ့ ေ၀ါဟာရေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ လူ ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေစာ၊ စို၀္၊ စိုး ဆိုတာေတြကလည္း အသံသာကြဲၿပီး အဓိပၸါယ္တူတဲ့ ေ၀ါဟာရေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ စိုးမိုး ခ်ဳပ္ခ်ာျခင္း၊ ႀကီးမႈးျခင္းလို႔ အဓိပၸါယ္ေဆာင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မင္းေစာ၊ မင္းစိုးဆိုတာ လူတို႔ကို စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္သူ၊ လူထုရဲ႕ အႀကီးအမႈးလို႔ အဓိပၸါယ္ ေဆာင္ပါတယ္။

အထက္ တင္ျပခဲ့တဲ့ အခ်က္ေတြအရ ျမန္မာေ၀ါဟာရပါ ျမန္ ဆိုတာဟာ တိဗက္ဗမာ အႏြယ္၀င္ေတြက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ရည္ၫြန္းတဲ့ လူ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္သာျဖစ္ေၾကာင္း ေကာက္ခ်က္ ျပဳႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သန္းစြမ္းမာခ်ာတဲ့ လူမ်ားလို႔ အဓိပၸါယ္ေဆာင္တဲ့ ျမန္မာ ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ တိဗက္ဗမာမ်ဳိးႏြယ္စု၀င္ ေျမျပန္႔ေန လူမ်ဳိးစုႀကီးကိုသာ ရည္ၫြန္းေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။

ဗမာလား၊ ျမန္မာလား

ဗမာ၊ ျမန္မာ ေရးထုံး ကြဲလြဲခ်က္ေတြဟာ ကိုလိုနီေခတ္ဦးပိုင္းမွာ စခဲ့တယ္လို႔ ေလ့လာ မိပါတယ္။ ျမန္မာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ေႏွာင္း ပုံႏွိပ္စက္မ်ား ေပၚလာစဥ္ အေတာ္ အသုံးတြင္ေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ မ ကိုရရစ္ကာ မ ႏွစ္လုံးဆင့္ ေရးခ်ာႏွင့္ “ျမမၼာ” လို႔ ေရးထားတာေတြေတာင္ ရွိပါတယ္။ ၿဗိတိသွ်ေအာက္ဗမာျပည္ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕က ထုတ္တဲ့ ပထမဦးဆုံး သတင္းစာရဲ႕ အမည္ဟာ “ျမမၼာသီတင္းစာ” လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာဆိုတဲ့ ေရးထုံးနဲ႔ အသုံးအႏႈန္းက အဂၤလိပ္ေတြ ဗမာတျပည္လုံးကို သိမ္းၿပီးေနာက္ပိုင္း သူတို႔နဲ႔ အတူပါလာတဲ့ အိႏၵိယတိုက္သားေတြ ေရာက္လာမွ တြင္က်ယ္လာတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ သူတို႔အျမင္ အတိုင္း ဌာေနဗမာျပည္သားအားလုံးကို ခ်ဳံငုံေခၚေ၀ၚတဲ့ အမည္ျဖစ္ပါတယ္။ ဗားရမား၀ါလားလို႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က အဂၤလိပ္ ကိုလိုနီအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားရဲ႕ စာေရးစာခ်ီက အစ ၀န္ေထာက္ အတြင္း၀န္အထိ အမ်ားစုဟာ အိႏၵိယတိုက္သားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ဌာေနသားေတြက အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ နားလည္ေအာင္ ဗားရမားဆိုတဲ့ စကားကို လိုက္ေျပာရာကေန ဗမာဆိုတဲ့အသုံး တြင္က်ယ္လာတယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။ အဲဒီေခတ္ ေရွ႕ကာလ အရင္က ဗမာျပည္ထည္းမွာ ဗမာ ျမန္မာဆိုတဲ့ အသုံးအႏႈန္းက မေတြ႕မိ သေလာက္ပါပဲ။ ရွိခဲ့ရင္လည္း အေတာ္နည္းပါးပါလိမ့္မယ္။ ထိုအခ်ိန္က အသုံးတြင္ခဲ့တာက နန္းစိုက္ရာ မင္းေနျပည္ ၿမိဳ႕ရြာအမည္အတိုင္း ပုဂံသား၊ အင္း၀သား၊ ေတာင္ငူသား၊ ဓည၀တီသားလို႔ ေခၚေ၀ၚသုံးႏႈန္းခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ထိ မဏိပူရ ကသည္းမ်ားက ဗမာကို အ၀ (အင္း၀) (သို႔မဟုတ္) ကေဘာ္ (ကေဘာ္သား) လို႔ ေခၚေန ၾကဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ မွတ္တမ္းမ်ားမွာလည္း အင္း၀ (Ava)၊ သန္လ်င္စသည္ျဖင့္ ၿမိဳ႕ရြာအမည္တိုင္းပဲ ေတြ႕ရ ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြ အိႏၵိယျပည္ႀကီးကို သိမ္းၿပီး အိႏၵိယက တဆင့္ ဗမာျပည္ကို ဆက္စပ္ထိေတြ႕လာခ်ိန္က်မွပဲ ဗားမား (Burma) လို႔ ေရးလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ဗမာရဲ႕ ရင္းျမစ္ျဖစ္တဲ့ အိႏၵိယတိုင္းသားေတြရဲ႕ စကား၊ အေခၚအေ၀ၚ (Bramah) ကို အဂၤလိပ္နားအၾကားနဲ႔ ေရးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။

တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးနဲ႔ လူမ်ဳိးစုံစည္းလုံးေရး

ဗမာဆိုတဲ့ အသုံးအႏႈန္းနဲ႔ တိုင္းရင္းသားအားလုံးကို ၿခဳံငုံကိုယ္စားျပဳၿပီး တြင္တြင္ က်ယ္က်ယ္ အသုံးျပဳလာတာဟာ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးေခတ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့မတိုင္ခင္က ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းျဖစ္တဲ့ ဂ်ီစီဘီေအရဲ႕ အမည္ ျမန္မာအသင္းခ်ဳပ္ႀကီးဆိုတာနဲ႔ ကြဲလြဲစြာ သုံးထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းရဲ႕ အေျခခံျဖစ္တဲ့ တို႔ဗမာသီခ်င္းမွာ- “(တို႔ဗမာ)၂ ေျပကို တိုင္းရင္းသား အကုန္အစင္၊ တို႔ေျပလို႔ မွတ္ထင္၊ တို႔၀တၱရားပင္ တို႔ဗမာသခင္” လို႔ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ပါတယ္။ ဒီတို႔ဗမာသီခ်င္းဟာ ၀ိုင္အမ္ဘီ သခင္တင္နဲ႔ အစည္းအ႐ုံး စတင္တည္ေထာင္သူ သခင္ဘေသာင္းတို႔ စပ္ဆိုခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ပထမဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သထုံေဆာင္မွာ စတင္ၿပီး ပရိတ္သတ္အၾကား သီဆိုခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီပြဲမွာ သီခ်င္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သခင္ဘေသာင္းက ဖြင့္ဆို ရွင္းလင္းျပခဲ့တယ္။ သူရွင္းလင္းျပခဲ့တဲ့ အထဲမွာ “ဒီကမၻာေျမႀကီးဟာ ေၾကပ်က္မသြားသမွ် ကာလပတ္လုံး ငါတို႔ဗမာျပည္ကို ဗမာတိုင္းရင္းသား အကုန္ုလံုးက ေျမာက္ဘက္ပူတာအိုက ေတာင္ဘက္ ၀ိတိုရိယအေရာက္ အေနာက္ဘက္ အိႏၵိယနယ္စပ္က အေရွ႕ဘက္ ယိုဒယား ကေမၻာဇနယ္စပ္္အေရာက္ ဗမာျပည္တ၀ွမ္းလုံးကို တို႔ျပည္၊ တို႔ေျမ၊ တို႔အိမ္၊ တို႔ရြာလို႔ မွတ္ၾကရမယ္။ တုိ႔ဗမာ တိုင္းရင္းသား အကုန္လုံးကို ေသြးသားအရင္းအခ်ာလို ခ်စ္ခင္ၾကဘို႔ တာ၀န္ဟာ ငါ့တို႔ရဲ႕ အဓိက တာ၀န္ႀကီးျဖစ္တယ္” လို႔ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုသြားပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ စကားႀကံဳတခု ေျပာခ်င္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေသာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ႏိုင္ငံေရး ေဆာင္းပါး ေရးေနသူေတြက ဒီေန႔ စစ္အာဏာရွင္ေတြ က်င့္သုံးေနတဲ့ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒဟာ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးက အေျခခံတယ္လို႔ ေတာရမ္းမယ္ဘြဲ႕ ဆိုေနၾကတယ္။ ေရးေနၾကတယ္။ ဒါဟာ သမိုင္းအရ မွားယြင္း႐ုံမက ကြယ္လြန္ၾကကုန္ၿပီျဖစ္တဲ့ တည္ေထာင္သူ၊ လႈပ္ရွား ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ ေစတနာ၊ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ ေက်းဇူးကို ေစာ္ကားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ အဲဒီအခ်ိန္က စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရ ေအာက္တန္းက်ေနတဲ့ ဇာတိမာန္ကို ျပန္လည္ျမွင့္တင္ဖို႔အတြက္ ငါတို႔လည္း ဇာတိပုည ဂုဏ္မာနနဲ႔ ရာဇ၀င္ ထြန္းေျပာင္ခဲ့တဲ့သူေတြျဖစ္တယ္။ အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့ လူမ်ဳိးႀကီးသာျဖစ္တယ္လို႔ ႏႈိးေဆာ္ခဲ့ ၾကတယ္။ လႈံ႕ေဆာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါဟာ ဗမာျပည္သား တိုင္းရင္းသား အကုန္အစင္ကို ရည္ၫြန္းႏႈိးေဆာ္တာ ျဖစ္တယ္။ ဘယ္လူမ်ဳိးစု တခုကိုမွ သီးျခား ၀ကြက္ ရည္ၫြန္းခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ တို႔ဗမာ အစည္းအ႐ုံးရဲ႕ လူမ်ဳိးေရးအျမင္ ကင္းရွင္းေၾကာင္းကို အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္ျမက ဘုရင္ခံလြႊတ္ေတာ္မွာ “တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးရဲ႕ စည္းမ်ဥ္းမွာ လူမ်ဳိးေရးအရ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ သေဘာတရားကို ဘယ္တုန္းကမွ မခ်မွတ္ခဲ့ပါ။ ဒီလို ၀ါဒမ်ဳိးကို အုပ္စိုးခံ ျပည္သူေတြအေပၚမွာ ေသြးခြဲေလ့ရွိတဲ့ အစိုးရမ်ားကသာ ခ်မွတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ အိႏၵိယ အမ်ဳိးသားမ်ားဟာ အၿမဲမျပတ္ လက္တြဲ ရပ္တည္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့တာ အားလုံးအသိပါ။ အိႏၵိယ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ ေက်ာင္းသားမ်ားသာ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးတြင္ ပါ၀င္ၿပီး အိႏၵိယ ဓနရွင္မ်ား မပါ၀င္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးက က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ လူမ်ဳိးေရး ေသြးခဲြမႈ လုပ္ငန္းမ်ဳိးမွာ ဘယ္တုန္းကမွ မပါခဲ့ပါ။” လို႔ အတိအလင္း ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ လူမ်ဳိးစုံတို႔ ပါ၀င္လႈပ္ရွားၾကခဲ့တာျဖစ္တယ္။

တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး ၾသဇာမကင္းတဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးအသင္း အဖြဲ႕မ်ားဟာ တျပည္လုံးကို ၿခဳံငုံၿပီး ဗမာလို႔ပဲ သုံးခဲ့ၾကတယ္။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ ဗမာျပည္ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ၊ ဗမာျပည္ ေတာင္သူလယ္သမား အလုပ္သမား အစည္းအ႐ုံး (ဗတလစ)၊ ဗမာျပည္ အလုပ္သမား လယ္သမားပါတီ၊ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ဗကသမ်ားအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ စသည္ျဖင့္ ျဖစ္ၾကတယ္။ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးၾသဇာ ရွိေနေသးတဲ့ ဂ်ပန္ေခတ္ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ အေစာပိုင္းကာလေတြမွာလည္း ႏိုင္ငံ့အမည္ကို ဗမာႏိုင္ငံေတာ္၊ ျပည္ေထာင္စု ဗမာႏိုင္ငံလို႔ ေရးခဲ့၊ သုံးခဲ့ၾကပါေသးတယ္။

လူမ်ဳိးစုတခုကိုသာ ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ျမန္မာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ႏိုင္ငံႏွင့္ အစိုးရမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေပၚေပၚတင္တင္ စတင္အသုံးျပဳလာတာဟာ ဗိုလ္ေန၀င္း အာဏာသိမ္းၿပီး ေခတ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တရား၀င္ ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္မႈကေတာ့  ႏိုင္ငံသားဥပေဒ (၁၉၈၂ လား၊ ၈၅ လား မသိပါ) အတည္ျပဳ ၿပီးမွ ျဖစ္ပါတယ္။ မဟာလူမ်ဳီးႀကီး၀ါဒ ေျပာင္ေျပာင္ တင္းတင္း ေပၚထြန္းလာတဲ့ ကာလ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ၊ ဗမာ ေ၀ၚဟာရ အ႐ႈပ္အေထြးကို မလိမ့္တပတ္ အသုံးခ်ၿပီး လူမ်ဳိးစု တခုတည္းရဲ႕ အမည္ ျမန္မာကို ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္တမ္း အားျဖင့္ေတာ့ ျပည္ေထာင္စုႀကီးရဲ႕ အမည္နဲ႔ လူမ်ဳိးစုံ ႏိုင္ငံသား အားလုံးရဲ႕ အမည္ဟာ ဗမာပဲ ျဖစ္ရမည္လို႔ ယူဆပါတယ္။

ျပည္ေထာင္စုမႈႏွင့္ လက္၀ဲအယူအဆ

ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္က ပင္လုံစာခ်ဳပ္ပါ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ စပ္လ်ဥ္းၿပီး လက္၀ဲႏိုင္ငံေရး သမားတခ်ဳိ႕က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ႐ႈတ္ခ်ဆဲေရးတယ္လို႔ ေရးထားပါတယ္။ သူေကာ ကြ်န္ေတာ္ပါ အဲဒီ့ေခတ္ကို မမွီပါ။ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ေလ့လာဆည္းပူးၾကရတာပါပဲ။ သူ႔အေနနဲ႔ေတာ့ သူ႔အတြက္ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ေလာက္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္တဦးရဲ႕ အေျပာ (သို႔မဟုတ္) အၾကားကို ကိုးကားၿပီး ေရးတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ ေလ့လာ သုံးသပ္ခ်က္ အရကေတာ့ ဒါဟာ မမွန္ႏိုင္ပါဘူး။ ပုဂၢဳိလ္တဦးတေယာက္ရဲ႕ လုပ္ႀကံေျပာဆိုမႈသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ ေမာ္စီတုန္းရဲ႕ ဧည့္ခံပြဲမွာ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဦးႏုက သူ႔ရဲ႕ မိန္႔ခြန္းမွာ “ကမၻာႀကီးမွာ စစ္အနိ႒ာ႐ုံ ျပာပုံမွာသာ ရွင္သန္ ေပၚေပါက္ႏိုင္တဲ့ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒ ေခါင္းေထာင္လာပါလိမ့္မယ္” လို႔ သူ႔ရဲ႕ တာေတ စေနသား စာအုပ္မွာ ေရးထားပါတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဥကၠ႒ ေမာ္စီတုန္းေရွ႕မွာ ေျပာတဲ့စကားဟာ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကို ပုတ္ခတ္တာ လုံး၀မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ဒီေနရာမွာ တကယ္ျဖစ္ႏိုင္တာက နာဇီ၀ါဒ လို႔သာ ျဖစ္ရပါမယ္။ ၿပီးေတာ့ နာဇီနဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္ ေ၀ါဟာရေတြဟာ စကားလုံးခ်င္း ဘယ္လိုမွ မနီးစပ္တဲ့အတြက္ စာစီစာ႐ိုက္အမွားလည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ဒီေတာ့ ဒါဟာ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကို မုန္းတီးတဲ့ စာေရးသူ (သို႔မဟုတ္) တည္းျဖတ္သူရဲ႕ လုပ္ႀကံမႈသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒီလိုပဲ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တခ်ဳိ႕ လက္၀ဲသမားေတြက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ႐ႈတ္ခ်ဆဲေရးၾကတယ္ဆိုတာဟာ လုပ္ႀကံမႈသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီစကားဟာ ခဲတလုံးနဲ႔ ငွက္ႏွစ္ေကာင္ပစ္သလို အလြန္ထိေရာက္ပါတယ္။ လက္၀ဲအယူအဆရွိသူေတြကို လူနည္းစု တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ေကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ၾကည္ညိဳသူေတြနဲ႔ပါ ရန္တိုက္ေပးတဲ့ စကားပဲျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ဳိးစုေရးရာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လက္၀ဲအယူအဆ အျမင္ကို အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္ျမက ၁၉၃၉ ဘုရင္ခံလႊတ္ေတာ္မွာ အခုလို ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။

“ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒဆိုတာ လူမ်ဳိးေရးခြဲျခားမႈ၀ါဒအားလုံးကို ပယ္ဖ်က္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ စည္း လုံးညီၫြတ္ေရး ၀ါဒျဖစ္တယ္။ အဖြဲ႕အစည္းတရပ္ကို ကြန္ျမဴနစ္ဆန္တယ္ စြပ္စြဲၿပီးရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး လူမ်ဳိးခြဲျခားေရး၀ါဒကို ဆုတ္ကိုင္ထားတယ္လို႔ စြပ္စြဲႏိုင္ရသလဲလို႔ ဆိုပါတယ္။”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္းဆန္းႏွင့္ ခြဲထြက္ခြင့္

လက္၀ဲသမားမွန္ရင္ လူမ်ဳိးစုေတြရဲ႕ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ ျပ႒ာန္းခြင့္နဲ႔ တန္းတူေရးကို အေလးအနက္ လက္ခံသူမ်ားသာျဖစ္တယ္။ လီနင္က သူ႔ရဲ႕ လူမ်ဳိးစုျပႆနာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာတမ္းတခုမွာ “ခြဲထြက္ခြင့္ႏွင့္တကြ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ ျပ႒ာန္းခြင့္ထက္ နိမ့္က်တဲ့ မည္သည့္ မူ၀ါဒကမွ် လူမ်ဳိးစုျပႆနာကို မေျဖရွင္းႏိုင္” (No policy less than self determination with secession right can solve the nationalities problems) လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီအယူအဆကို အေျခခံၿပီး တခ်ိန္က ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စု ဖြဲ႕စည္းပုံမွာ ခြဲထြက္ခြင့္ကို ထည့္သြင္း ျပ႒ာန္း ခဲ့ပါတယ္။ လက္၀ဲ အယူအဆကို သက္၀င္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ဒီအယူအဆအရ ပင္လုံညီလာခံမွာ ခြဲထြက္ခြင့္ကို လက္ခံသေဘာတူခဲ့တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ဒါကို ပင္လုံညီလာခံထဲမွာတင္ ကန္႔ကြက္ခဲ့တာက လက္၀ဲသမား မဟုတ္ပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းထက္ အသက္ေရာ အေတြ႕အႀကဳံပါႀကီးတဲ့ ေနာင္လြတ္လပ္ေရးေခတ္ အာဏာရပါတီေခါင္းေဆာင္တဦးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုု စိတ္လိုက္မာန္ပါ ခံစားမႈအတိုင္း မလုပ္ဖို႔ ကန္႔ကြက္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက “ဒါကေတာ့ အတူတြဲလုပ္ၿပီး အလုပ္နဲ႔ သက္ေသျပရမွာပဲ၊ (၁၀) ႏွစ္ အတူလုပ္ၿပီးတဲ့အထိ ခြဲထြက္ခ်င္ေနေသးတယ္ဆိုရင္ ဒါက်ဳပ္တို႔ ညံ့လို႔ပဲ” လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့ေၾကာင္း အတြင္း၀န္ ဦးေဖခင္ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႔ပင္လုံစာအုပ္မွာ ေရးထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။

အခုခါမွာေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကင္းမဲ့ၿပီး အစစအရာရာ ခြ်တ္ၿခဳံက်ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ အေျခအေနဆိုးကို အေျဖရွာၾကရင္း တာ၀န္မကင္းတဲ့သူေတြက ပင္လုံစာခ်ဳပ္အေပၚ အျပစ္တင္လိုတဲ့ အျမင္ေတြကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ မ႐ိုးမသား ေျပာဆိုေနၾကတယ္။ အဲဒီ့ထဲမွာ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒီမ်ားေရာ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒီေတြေရာ ပါ၀င္ပါတယ္။  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းခဲ့ဲၾကတဲ့ ပင္လုံ ညီလာခံနဲ႔ သေဘာတူညီခ်က္ေတြဟာ အေျခအေနအခ်ိန္အခါအရ မွန္ကန္တဲ့ ေဆာင္႐ြက္ ခ်က္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ညီလာခံရလာဒ္ကို ပီျပင္ေအာင္ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ႏိုင္တာ ကေတာ့ ဆက္ခံသူ ေနာက္လူေတြရဲ႕ တာ၀န္သာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဆရာႀကီး ေဒါက္တာန္သန္းထြန္းက “ဖဆပလေတြ ညံ့ပုံကေတာ့ ျပည္ေထာင္စု(ပင္လုံ) ေက်ာက္တုိင္ ေတာင္ တည့္ေအာင္ မေထာင္ႏုိင္ဘူး” လို႔ သူ႔ထုံးစံအတိုင္း ခပ္ေငါ့ေငါ့ မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့ပါတယ္။

         ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္

ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ ေဆာင္းပါး အစပိုင္းမွာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ေပၚေပါက္လာရ ျခင္းဟာ ပင္လုံစာခ်ဳပ္္ပါ ခြဲထြက္ခြင့္ေၾကာင့္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါဟာ မမွန္ပါဘူး။ စစ္တပ္ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းကို ေသြးထိုးဖို႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းျပခ်က္ဟာ ႏွစ္ကာလ ၾကာရွည္ တဖက္သတ္ ၀ါဒျဖန္႔မႈေတြေၾကာင့္ လူအမ်ားၾကားမွာ တကယ့္ ပကတိတရားလို ခိုင္မာလာပါတယ္။ လြတ္လပ္ၿပီးေနာက္ ဆယ္ႏွစ္ျပည့္ရင္ ခြဲထြက္လိုက ခဲြထြက္ႏိုင္သည္ဆိုတဲ့ အခ်က္ဟာ ပင္လုံညီလာခံမွာ မူအားျဖင့္ ေဆြးေႏြးသေဘာတူခဲ့ၾကတာ မွန္းေသာ္လည္း စာခ်ဳပ္မွာ ထည့္သြင္းထားျခင္း မရွိပါဘူး။ ၁၉၄၇ ဖြဲ႕စည္းပုံထဲက်မွ ထည့္သြင္းျပ႒ာန္း (အပိုဒ္ ၁၀ ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။) ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ျပည္နယ္အားလုံးကို မရည္ၫြန္းပါဘူး။

လြတ္လပ္ၿပီး (၁၀) ႏွစ္ျပည့္တဲ့ အထိ ဒီအႏၱရာယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ မေပၚ ေသးပါဘူး။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္မွာ စစ္တပ္ကို အားျပဳ ရပ္တည္ေနရတဲ့ အာဏာရ ဖဆပလ ၿပိဳကြဲၿပီးမွ စစ္တပ္ကို ကိုယ့္ဘက္သူ႔ဘက္ပါေအာင္ ဆြဲေဆာင္ၾကရင္းက ဒီအယူအဆ ေပၚေပါက္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္း အာဏာမသိမ္းမီ ရက္ပိုင္းအလိုမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္ အသံလႊင့္႐ုံ တိုင္းရင္းသား ႏွီးေႏွာပြဲေတြမွာ ဘယ္လူနည္းစု တိုင္းရင္းသားကမွ ခြဲထြက္ခြင့္ကို ေထာက္ျပ ေဆြးေႏြးတာ၊ ေတာင္းဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ လူနည္းစု တိုင္းရင္းသားေတြ ေဆြးေႏြးခဲ့တာက တျပည္ေထာင္လည္းမဟုတ္ ျပည္ေထာင္စုမူ စစ္စစ္လည္း မဟုတ္တဲ့ ဖြဲ႕စည္းပုံကို ျပင္ဆင္ဖုိ႔နဲ႔ ျပည္နယ္ေတြရဲ႕ ကိုယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ကို တိုးခ်ဲ႕ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ လြတ္လပ္ၿပီးကာလ ကစလို႔ ထိုေဆြးေႏြးပြဲကာလအထိ အာဏာရ ဖဆပလအစိုးရဟာ ျပည္နယ္ေတြမွာ ကိုယ္ပိုင္ အစိုးရအဆင့္မဟုတ္တဲ့ ျပည္နယ္ဦးစီးေကာင္စီ ဆိုတာေတြနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ဦးစီးေကာင္စီ ဥကၠ႒ကို ျပည္နယ္လူထုရဲ႕ ဆႏၵမဲကို ပစ္ပယ္ၿပီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က သူသေဘာက်သလို ေ႐ြးခ်ယ္ခန္႔အပ္ပါတယ္။ ဒီလို မမွ်တတဲ့ အခ်က္ေတြနဲ႔ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို ျပဳျပင္ၿပီး ျပည္ေထာင္စုမူ စစ္စစ္ကို ထူေထာင္ဖုိ႔ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

စစ္အုပ္စုရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးဟာသ

ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ စာအဆုံးပိုင္းမွာ လူနည္းစုတိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ဦးေဆာင္ တပ္ေပါင္းစုျဖစ္တဲ့ (NDF) ကလည္း ခြဲထြက္ခြင့္ကို စြန္႔လႊတ္ထားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ ဖယ္ဒရယ္ဆိုတာ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ အႏၱရယ္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆ ဟာ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒီေတြရဲ႕ ေသြးထိုးလႈံ႕ေဆာ္မႈသက္သက္ (Non-issue) ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ နအဖေတြရဲ႕ ေလသံအတိုင္းေျပာရရင္ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒကို အသုံးခ်ၿပီး လူထုဆႏၵကို ပစ္ပယ္ကာ အာဏာကို ျဖတ္လမ္းက ရယူလိုသူ ေဖာက္ျပန္ေရးသမားေတြရဲ႕ ေသြးထိုးစကား သာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေန႔ေခတ္ လူနည္းစုတိုင္းရင္းသားေတြ အၾကားမွ ၾကားေနရတဲ့ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ သီးျခား လြတ္လပ္ေရးဆိုတာဟာ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ဖိႏွိပ္ရက္စက္မႈနဲ႔ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ပါ တန္းတူေရး မူကို ခ်ဳိးေဖာက္ခံရတာေတြရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္အုပ္စုရဲ႕ တိုင္းရင္းသား စည္းလုံးညီၫြတ္မႈ မၿပိဳကြဲေရးဆိုတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံဟာ ရာစုႏွစ္ရဲ႕ စိတ္ပ်က္စရာ အေကာင္း ဆုံးနဲ႔ မရီရဆုံး ႏိုင္ငံေရး ဟာသတပုဒ္ပါပဲ။ ႐ုပ္သ႑ာန္အရသာ ျပည္ေထာင္စုႀကီး တည္ရွိေနေပမဲ့ စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရေတာ့ အစိတ္စိတ္ၿပိဳကြဲေနပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္ ေတြရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ဘယ္လူနည္းစု တုိင္းရင္းသားကမွ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ တင္းျပည့္ က်ပ္ျပည့္ ျပည္ေထာင္စုသား ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ မခံယူႏိုင္၊ မခံစားႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ရာစုႏွစ္၀က္ မက ၿပိဳကြဲေနတဲ့ တိုင္းရင္းသား စည္းလုံးေရး (၀ါ) အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရး ျပည္လည္ တည္ေဆာက္ေရးဟာ အင္မတန္ခက္ခဲမွာ အေသအခ်ာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

ကိုလိုနီအေမြဆိုးကို အေျဖရွာတဲ့ပင္လုံ

လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားရဲ႕ ပင္လုံစာခ်ဳပ္အရ လြတ္လပ္္တဲ့ ျပည္ေထာင္စုရယ္လို႔ ေပၚေပါက္လာတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ျပည္မလို႔ဆိုတဲ့ Proper Burma ကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး က်န္ေခါင္းေဆာင္ေတြက ဘုရင္ခံအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ နယ္ျခား ေတာင္တန္း ေဒသ Frontier Burma ကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး လက္မွတ္ထိုးခဲ့ၾကတယ္။ ျပည္မကို  ကိုယ္စားျပဳ ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို အေျခခံတဲ့ ျပည္မ လူထုကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္ေတာင္တန္းကိုယ္စားလွယ္မ်ားကေတာ့ ႐ိုးရာအေမြခံ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္တို႔ရဲ႕ ခြဲျခားအုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္ေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ခဲ့ရတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။

၁၈၈၆ ဇန္န၀ါရီ (၁) ရက္ေန႔ ထုတ္တဲ့ ၿဗိတိသွ်အစိုးရရဲ႕ အမိန္႔ျပန္တမ္းမွာ “ယခင္ ဗမာဘုရင္ပိုင္ နယ္ေျမအားလုံးကို ၿဗိတိသွ် ဘုရင္မႀကီး၏ အင္ပါယာအတြင္း သြတ္သြင္း လိုက္သည္။” လို႔ ဆိုေပမဲ့ တကယ္တမ္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာေတာ့ ျပည္မ (Proper Burma) နဲ႔ နယ္ျခား ေဒသမ်ား (Frontier Burma) လို႔ ခြဲျခား အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာ၊ ရခိုင္၊ မြန္၊ ကရင္စတဲ့ ျပည္မသားေတြ ဘုရင္ခံအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အဲဒီ့ေတာင္တန္းေဒသေတြကို ၀င္/ထြက္ခြင့္ မရွိဘူး။ အဲဒီ့ေဒသေတြမွာ ဗမာစာ သင္ခြင့္မရွိဘူး။ အဲဒီလို ႏွစ္ကာလရွည္ ခြဲျခား အုပ္ခ်ဳပ္ျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရး ယူမယ့္အခ်ိန္မွာ ပင္လုံညီလာခံနဲ႔ ပင္လုံ စာခ်ဳပ္ဆိုတာ လိုအပ္စြာ ေပၚေပါက္လာတာ ျဖစ္တယ္။

အလြယ္တကူ ေပၚေပါက္လာတာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ဗမာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ လန္ဒန္ေရာက္ေနစဥ္မွာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ဟာ သူတို႔ကိုယ္စားလွယ္ မဟုတ္ဖူးလို႔ သံႀကိဳး႐ိုက္ ကန္႔ကြက္တာေတြ ရွိခဲ့သလို ပင္လုံစာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ေရးထိုးဖို႔ ျငင္းဆိုခဲ့တဲ့ ေစာ္ဘြားေတြလဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုယ္ေတာင္ စိတ္ပ်က္ လက္ေလွ်ာ့ေတာ့မေလာက္ အေျခအေနေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ အတြင္း၀န္ ဦးေဖခင္ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ ပင္လုံစာအုပ္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဦးထြန္းေအး၊ ဦးတင္ေအး၊ ဦးထြန္းျမင့္စတဲ့ တိုးတက္တဲ့ ရွမ္းမ်ဳိးခ်စ္ေတြ ေခါင္းေဆာင္ၿပီး ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕မွာ လူထုအစည္းအေ၀းႀကီး က်င္းပခဲ့တယ္။ လူထုအစည္းအေ၀းႀကီးက ျပည္မနဲ႔အတူ လြတ္လပ္ေရးယူရန္နဲ႔ ျပည္ေထာင္စု မူကို ေထာက္ခံဖိအားေပးခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ေနာက္ဆုံးမွာ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ကို ေအာင္ေအာင္ ျမင္ျမင္ လက္မွတ္ေရးထုိးႏုိင္ခဲ့ၾကတယ္။

ပင္လုံစာခ်ဳပ္နဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့ ျပည္ေထာင္စု ဆိုတာဟာ လူနည္းစုေရာ၊ လူမ်ားစုပါ တိုင္းရင္းသားအားလုံးက ကိုယ့္သေဘာဆႏၵအေလ်ာက္ ပူးေပါင္းတည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းမွာ သီဆိုသလို တရားမွ်တျခင္း၊ လြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔ တန္းတူညီမွ်မႈကို အေျခခံထားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔တကြ လူမ်ဳိးစုံ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ စိုက္ထူ ခဲ့ၾကတဲ့ ပင္လုံစိတ္ဓာတ္နဲ႔ ျပည္ေထာင္စုကို ၀ိုင္း၀န္းကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ရန္မွာ ႏိုင္ငံသား အားလုံးရဲ႕ တာ၀န္ မ်ဳိးခ်စ္ အားလုံးရဲ႕ တာ၀န္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ အႏၱရာယ္က ေဖာက္ျပန္မႈ ဗီဇအေျခခံတဲ့ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒနဲ႔ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသားေရး ၀ါဒေတြပဲျဖစ္တယ္။ တမ်ဳိးသားလုံးရဲ႕ ရန္သူျဖစ္တဲ့ စစ္အာဏာရွင္ နအဖစစ္အုပ္စုဟာ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒနဲ႔ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒေတြ အၾကားက ပဋိပကၡအသြင္ အျပန္ အလွန္ ေက်းဇူးျပဳ ယွဥ္ဖက္ေနမႈကို အမွီျပဳၿပီး ရပ္တည္ေနတာျဖစ္တယ္။ လြတ္လပ္ေရး တုိက္ပြဲကာလက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ဟာ လူမ်ဳိးစုံ အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရးကို တည္ေဆာက္ၿပီး ေအာင္ပြဲဆင္ ခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ စစ္အာဏာရွင္ေတြကို ေခ်မႈန္းေအာင္ပြဲဆင္ဖုိ႔ ဆိုတာမွာ ကလည္း အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရးဟာ အဓိက လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္တယ္။ အမွန္တကယ္ ညီၫြတ္ေရး လိုခ်င္ရင္ ရန္သူအစစ္ကို ျမင္ဘုိ႔လိုပါတယ္။

Read more »

ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ျခင္း အပိုင္း ( ၄ )

မဲသေရာထ ေၾကျငာစာတမ္းပါ အခ်က္ (၆) ခ်က္သည္ စစ္မွန္ေသာ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ တည္ေဆာက္လိုသူမ်ား မျငင္းပယ္ႏိုင္သည့္ အခ်က္ႀကီး ျဖစ္သည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုယ္တုိင္ ၎အခ်က္မ်ားကို အမ်ားျပည္သူ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ ဖတ္ျပၿပီး ေထာက္ခံခဲ့ ေသာေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားက ခ်စ္ခင္ေလးစား ေထာက္ခံၾကသည္ဟုဆိုလွ်င္ မမွားႏိုင္ပါ။

၂၁ ရာစု ပင္လုံစာခ်ဳပ္ဟု ဆိုရာ၌ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ႏွင့္ တူႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ သုိ႔ရာတြင္ အဓိကမူျဖစ္ေသာ-

(၁) တန္းတူညီမွ်ေရး။

(၂) ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ါန္းခြင့္ ရရွိေရး။

(၃) စစ္မွန္ေသာ ဖယ္ဒရယ္ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး တည္ေဆာက္ေရးဆိုသည့္ မူမ်ားကိုေတာ့ ေျပာင္းလဲႏိုင္မည္ မဟုတ္ သလို၊ ျငင္းပယ္လို႔လည္း မရႏုိင္ပါ။ ၁၉၄၇ စာခ်ဳပ္တြင္ ပါရွိသည့္ “ခြဲထြက္လိုက ခြဲထြက္ပိုင္ခြင့္” ကို ယေန႔ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားက ပစ္ပယ္လိုက္ၿပီး ျပည္ေထာင္စုႀကီးအျဖစ္ မခြဲမခြာဘဲ ရပ္တည္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း NDF (National Democratic Front) တြင္ ပါ၀င္သည့္ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက အတိအလင္း ထုတ္ေဖၚေျပာၾကားခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ထိုအခ်က္သည္ဗမာလူမ်ဳိးမ်ားဘက္မွတိုင္းျပည္ၿပိဳကြဲမည္ကို စိုးရိမ္ေၾကာင့္က်ေနေသာ စိတ္ကို ၿငိမ္းေအးသက္သာရာရေစသည္ဟုျမင္သည္။

          န၀တ/ နအဖ လက္ထက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယူထားသည့္ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္း မ်ားႏွင့္ ယေန႔ အေျခအေနသည္ ၿပိဳကြဲ ပ်က္စီးေတာ့မည့္ အေနအထားသို႔ ဆုိက္ေရာက္လ်က္ ရွိသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ နအဖႏွင့္ ရယူထားသည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသည္ ယာယီ အပစ္အခတ္ရပ္ထားသည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကာလတခုသာျဖစ္သည္။ ထာ၀ရ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ ေဆာက္ရန္မွာ တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ါန္းခြင့္ ရရွိေရးႏွင့္ တန္းတူညီမွ်ေရးသည္ အလြန္အေရးႀကီးသည္။ ထိုအခ်က္တို႔ကို စားပြဲ၀ိုင္းတြင္ မေျဖရွင္းသေ႐ြ ေျပလည္ႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ေခ်။

နအဖ က်င္းပျပဳလုပ္ေသာ အမ်ဳိးသားညီလာခံတြင္ တိုင္းရင္းသားမ်ားကို တက္ေရာက္ ခြင့္ျပဳေသာ္လည္း ေလ့လာသူမ်ား အေနျဖင့္သာ တက္ေရာက္ခြင့္ ျပဳခဲ့ၿပီး၊ ေဆြးေႏြးခြင့္ရသည့္ အနည္းစုမွာလည္း နအဖခ်ေပးသည့္ အေၾကာင္းအရာထက္ ပို၍ တင္ျပခြင့္ မရခဲ့သည့္အတြက္ အမ်ားသေဘာတူညီေသာ အခ်က္အလက္မ်ား ပါမလာခဲ့ေခ်။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၎တို႔လိုလားသည့္ အဓိက ကိုယ္ပိုင္ ျပ႒ါန္းခြင့္ႏွင့္ စစ္မွန္ေသာ ဖယ္ဒရယ္အုပ္ခ်ဳပ္ပုံ မပါ၀င္သျဖင့္ ၎အေျခခံ ဥပေဒျဖင့္ ေဖၚေဆာင္လာမည့္ အစိုးရသစ္သည္ တိုင္းရင္းသားမ်ား သာမက ဗမာႏိုင္ငံေရး ပါတီမ်ားအတြက္လည္း လက္ခံႏုိင္စရာမရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

တခုတည္းေသာ တပ္မေတာ္

အေမရိကန္ႏိုင္ငံသည္ ဖယ္ဒရယ္အုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒႏွင့္ ေရးဆြဲထားျခင္းျဖစ္ၿပီး ျပည္နယ္တိုင္း ကိုယ္ပိုင္ ျပ႒ါန္းခြင့္ရွိသည္။ ျပည္နယ္တခုခ်င္းစီ၏ အေျခခံဥပေဒသည္၊ ျပည္နယ္တခုႏွင့္တခု ျပ႒ါန္းေသာ ဥပေဒမ်ား တူညီခ်င္မွ တူညီႏိုင္ေသာ္လည္း ဖယ္ဒရယ္ အေျခခံဥပေဒႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဖက္ျဖစ္လွ်င္ ဖယ္ဒရယ္၏ ဆုံးျဖတ္ခ်က္သည္ အတည္ျဖစ္သည္။ ဖယ္ဒရယ္ အစိုးရသည္ ဗဟိုအစိုးရ ျဖစ္သည္။ ျပည္နယ္ အစိုးရသည္ ၎ျပည္နယ္ရွိ ျပည္သူ မ်ားက ေ႐ြးခ်ယ္ တင္ေျမာက္သည့္သူသည္ Governor ဘုရင္ခံျဖစ္သည္။ ျပည္နယ္တိုင္းတြင္ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ ႏွစ္ဦးႏွင့္ လူဦးေရအလိုက္ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ အမတ္မ်ားကို ေ႐ြးခ်ယ္ေပးရသည္။ သမတကို ျပည္နယ္အားလုံးမွ ျပည္သူမ်ားက တိုက္႐ိုက္ ေ႐ြးခ်ယ္ခြင့္ ရွိသည္။ သမတသည္ ျပည္နယ္ အားလုံး၏ ေ႐ြးခ်ယ္ တင္ေျမွာက္မႈေၾကာင့္ ဖယ္ဒရယ္ အစိုးရကို ဦးေဆာင္သည္။

ဖယ္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုတြင္ တပ္မေတာ္ ဦးစီးခ်ဳပ္သည္ သမတျဖစ္သည္။ ဖယ္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုတြင္ တပ္မေတာ္ တခုတည္းသာရွိၿပီး ျပည္နယ္မ်ားတြင္ ကိုယ္ပိုင္တပ္ မရွိေခ်။ ကြ်န္ေတာ့အေနႏွင့္ တပ္မေတာ္ တခုတည္းသာ ရွိရမည္ကို လက္ခံပါသည္။ ယေန႔ နအဖ သည္လည္း တခုတည္းေသာ တပ္မေတာ္ ျဖစ္ေစရန္ ႀကိဳးစားသည့္ အေနႏွင့္ နယ္ျခားေစာင့္ တပ္ဟုဆိုသည့္ ေ၀ါဟာရကို သုံးၿပီး တိုင္းရင္းသား ၿငိမ္းအဖြဲ႕မ်ားကို ၎၏ လက္ေအာက္ခံ တပ္အသြင္ ကူးေျပာင္းရန္ ႀကံ႐ြယ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ မူအားျဖင့္ ဟုတ္သလို ရွိေသာ္လည္း နအဖ၏ တခုတည္းေသာ တပ္မေတာ္ျဖစ္ေပၚရန္ လုပ္ေဆာင္မႈသည္-

(၁) အမ်ားလက္ခံႏိုင္သည့္ အေျခခံဥပေဒမဟုတ္ျခင္း။

(၂) တိုင္းရင္းသားမ်ား ေတာင္းဆုိခ်က္မ်ားကို ပစ္ပယ္လစ္လွ်ဴ႐ႈထားျခင္း။

(၃) ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြး အေျဖရွာေရးထက္ စစ္အာဏာကိုသုံး၍ ျပဳလုပ္ျခင္း။

(၄) တိုင္းရင္းသား ရပိုင္ခြင့္ျဖစ္သည့္ တန္းတူညီမွ်ေရး၊ ကိုယ္ပိုင္ ျပ႒ါန္းခြင့္မ်ားကို အာမခံခ်က္ လုံး၀ မရွိျခင္းေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕မ်ားက လက္နက္ စြန္႔လႊတ္ရန္ ျငင္းဆန္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သုံးသပ္ပါသည္။

အကယ္၍ အမ်ားသေဘာတူ စစ္မွန္ေသာ ဖယ္ဒရယ္ အေျခခံဥပေဒကို တုိင္းရင္း သားမ်ားအားလုံး ၫႈိႏႈိင္းေရးဆြဲခြင့္ရၿပီး အျပန္အလွန္ အေလ်ာ့အတင္း ၫႈိႏိႈင္းႏိုင္ၾကလွ်င္ အမ်ားလက္ခံသည့္ အေျခခံဥပေဒ ေပၚေပါက္လာၿပီး ထိုမွတဆင့္ လြတ္လပ္ တရားမွ်တသည့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ ျပဳလုပ္ေပးျခင္းျဖင့္ အမ်ားေထာက္ခံမႈျဖင့္ တက္လာေသာ အစိုးရကို ဖန္တီး ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ ရပိုင္ခြင့္ အျပည့္အ၀ရွိလွ်င္ မည္သည့္ တိုင္းရင္းသား မ်ားကမွ လက္နက္ကိုင္တပ္မ်ား လိုအပ္ေတာ့မည္ မဟုတ္ဘဲ ဖယ္ဒရယ္ တပ္မေတာ္ကသာ တုိင္းျပည္၏ ကာကြယ္ေရးကို တာ၀န္ယူသြားလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ ျပည္နယ္မ်ားတြင္ လက္နက္ ကိုင္တပ္ဖြဲ႕ အေနျဖင့္ ရဲတပ္ဖြဲ႕မ်ားသာ တည္ရွိေပလိမ့္မည္။

ယေန႔ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနႏွင့္ ဖယ္ဒရယ္စိတ္ဓာတ္

ယေန႔ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနသည္ ျပည္တြင္းစစ္ဆီသုိ႔ ဦးတည္ေနသည္ဟု သုံးသပ္သည္။ ကခ်င္တပ္မ်ား၊ ၀တပ္မ်ား၊ ရွမ္းတပ္မ်ား၊ မြန္တပ္မ်ား နအဖႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူထားျခင္းမွ ပ်က္ပ်ယ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲသည္လည္း ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ မဲလိမ္မဲခိုးမႈမ်ား စံခ်ိန္တင္ေလာက္ေအာင္ သမိုင္းတြင္ရစ္မည့္ ေျဗာင္လိမ္ေျဗာင္စားလုပ္ရပ္ျဖင့္ ၿပီးစီးသြားခဲ့ၿပီး ျပည္တြင္းႏိုင္ငံေရးအင္အားစုမ်ားႏွင့္ နအဖတုိ႔ၾကား ႏိုင္ငံေရးတင္းမာမႈကို ျဖစ္ေစခဲ့သည္။

ေ႐ြးေကာက္ပြဲ ျပဳလုပ္စဥ္ကာလ DKBA ႏွင့္ နအဖတို႔ ျမ၀တီတြင္ တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားခဲ့ျခင္း၊ ရွမ္းျပည္နယ္တြင္ တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားခဲ့ျခင္း၊ ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ တိုက္ရန္ တာစူေနျခင္းတုိ႔သည္ ျပည္တြင္းစစ္မီး အခ်ိန္မေ႐ြး ထေတာက္မည့္ အေနအထားသုိ႔ ေရာက္ရွိေနခဲ့သည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယူထားသည့္ ကာလတြင္ ၎တုိ႔နယ္ေျမတြင္ အေဆာက္အဦးမ်ား၊ လမ္းမ်ား၊ တံတားမ်ား ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္လွ်င္ အားလုံး ပ်က္စီးၾကဘို႔ ရွိသျဖင့္ တိုင္းရင္းသားမ်ား အေနႏွင့္ စစ္ျဖစ္ရန္ မလိုလားေခ်။ သုိ႔ရာတြင္ ၎တုိ႔လိုလားသည့္ ကိုယ္ပိုင္ ျပ႒ါန္းခြင့္ မရလွ်င္ လက္နက္ကိုင္ လမ္းစဥ္ကို မ်က္စိမွိတ္ၿပီး စြန္႔လႊတ္ရန္လည္း မျဖစ္ႏိုင္ေခ်။

ထိုကဲ့သုိ႔ လိပ္ခဲတင္းလင္း ျဖစ္ေနေသာ အခ်ိန္တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မွ ၾကား၀င္၍ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ နအဖ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ျပည္တြင္းႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ေဆြးေႏြးလာေစရန္ အဆိုျပဳ တိုက္တြန္းခ်က္မ်ား တင္ျပလာပါက၊ တပ္မေတာ္ အတြင္းရွိ အမွန္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လိုလားေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား စဥ္းစားလာႏိုင္ေခ် ရွိသည္။ ဒုတိယ ပင္လုံညီလာခံ ျဖစ္ေပၚလာရန္မွာ တပ္မေတာ္တြင္းရွိ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက လိုက္ေလ်ာမႈ မရွိက ျဖစ္ႏိုင္ေခ် မရွိေခ်။

ထိုေၾကာင့္ ဒုတိယ ပင္လုံညီလာခံ ျဖစ္ေပၚလာေစရန္ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား ဖက္မွ ပင္လုံစိတ္ဓာတ္ရွိသူ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ေပၚထြက္လာဘို႔ လိုအပ္သည္။ ထို႔အတူ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ား ထဲမွလည္း ကိုယ့္လူမ်ဳိး ကိုယ့္ျပည္နယ္ အစြဲမွ ကင္းလြတ္ၿပီး တႏိုင္ငံလုံး လြတ္ေျမာက္မွ ငါတို႔ လြတ္ေျမာက္မယ္ ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံနဲ႔ ခ်ီတဲ့ ဦးေဆာင္မႈကို ေျပာင္းလဲ ႀကိဳးစားဘုိ႔ လိုပါသည္။ မိမိျပည္နယ္တြင္းရွိ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ တိုးတက္ေရးထက္ မိမိ လူမ်ဳိး တမ်ဳိးတည္း အတြက္သာ ဦးတည္ လုပ္ေဆာင္ပါက ေဒသတြင္းရွိ လူမ်ဳိးေရး ပဋိပကၡကို ဦးတည္ေစပါသည္။ တခ်ဳိ႕ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားတြင္ မိမိေခါင္းေဆာင္မႈ ရရွိေရး အတြက္ လူမ်ဳိးေရး လႈံ႕ေဆာ္မႈကို လုပ္ၿပီး ေခါင္းေဆာင္မႈရေအာင္ ယူတတ္ၾကသည္။ ထိုကဲ့ သုိ႔ေသာ လူမ်ဳိးမ်ားသည္ တိုင္းျပည္အတြက္ ေရာ၎ကိုယ္စားျပဳသည့္ ျပည္နယ္အတြက္ေရာ အလြန္အႏၱရာယ္ ႀကီးပါသည္။  ဗမာအပါအ၀င္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား ကိုယ့္လူမ်ဳိး သူ႔လူမ်ဳိး အျမင္ထက္ တႏိုင္ငံလုံးရွိသူ သူမ်ားသည္ မိမိႏိုင္ငံသားမ်ား ျဖစ္သည္ ဆိုသည့္ အျမင္ရွိဘုိ႔ လိုပါသည္။ ထိုအျမင္ ထိုအေတြးရွိမွ တႏိုင္ငံလုံး အေရးကို ေစတနာထား၍ လုပ္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။  

ေခါင္းေဆာင္ဆိုသည္မွာ ေရရွည္ အျမင္ရွိသူျဖစ္ျခင္း၊ သေဘာထား ႀကီးသူျဖစ္ျခင္း၊ မွန္ကန္သည္ဟု ယုံၾကည္လွ်င္ ျပတ္သားစြာ ဆုံးျဖတ္ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္႐ြက္သူျဖစ္ျခင္း၊ မွားမွန္းသိလွ်င္လည္း ၀န္ခံ၍ ျပင္ဆင္္ရန္ ၀န္မေလးသူျဖစ္ျခင္း၊ အမ်ားေကာင္းစားေရးကို ေရွး႐ႈသူျဖစ္ျခင္း၊ မိမိကုိယ္ေရးကိုယ္တာထက္ တိုင္းျပည္အေရးကို ဦးထိပ္ပန္ဆင္လ်က္ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ႏိုင္သူျဖစ္ျခင္းဆိုသည့္ အခ်က္မ်ားႏွင့္ ညီၫြတ္မႈ ရွိမွသာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း မည္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ရွိ ေခါင္းေဆာင္မ်ားအေနႏွင့္

(၁) တႏိုင္ငံလုံး အက်ဳိးစီးပြားကို ၾကည့္ၿပီး လူမ်ဳိးေရး ၀ါဒကို စြန္႔ပစ္ႏိုင္ရမည္။

(၂) ႏိုင္ငံအတြင္းရွိ လူမ်ဳိးစုမ်ား၏ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထုံးစံမ်ား၊ ဘာသာစကား စာေပတို႔ကို မေပ်ာက္ပ်က္ရန္ ထိမ္းသိမ္းျခင္းသည္ တာ၀န္တရပ္အေနႏွင့္လည္းေကာင္း၊ မိမိကိုယ္တိုင္က ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ လုပ္သင့္သည္ဟု ယုံၾကည္၍လည္းေကာင္း သေဘာတူ လုပ္ေဆာင္ျခင္း ျဖစ္ဘုိ႔လိုသည္။

(၃) ျပည္နယ္အားလုံး တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ညီမွ်မႈရွိေအာင္လည္း သမာသမတ္က်က် ျပဳလုပ္ ႏိုင္သည့္ မွ်တသည့္ စိတ္ထားလည္း ရွိရမည္။

ဥပမာ။                   ။ ခ်င္းေတာင္တန္း ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈသည္ အျခား ျပည္နယ္မ်ားထက္ နိမ့္က် ေနပါက ဖယ္ဒရယ္ ဗဟိုအစိုးရမွ ခ်င္းေတာင္တန္းကို ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအတြက္ ပိုမို ေထာက္ပံ့ ေပးျခင္းျဖင့္ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာကို ထိန္းၫွိေပးႏိုင္သည္။ အဓိက အေရးႀကီးေသာ အခ်က္မွာ ဖယ္ဒရယ္ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး ေပၚေပါက္လာရန္ ေဆြးေႏြး ၫွိႏႈိင္းၾကေသာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားသည္ မိမိ လိုလားခ်က္မ်ားကို အေသဆုတ္ကိုင္ထားျခင္း မျပဳဘဲ (Compromise) အေလ်ာ့အတင္း ျပဳလုပ္ႏိုင္သည့္ ေနရာတြင္ ျပဳလုပ္ႏိုင္ဘုိ႔ လိုသည္။ ထိုကဲ့သုိ႔ အေလ်ာ့အတင္း ျပဳလုပ္ႏိုင္သည့္ စိတ္ဓါတ္ကို ေမြးျမဴမွသာ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား ေအာင္ျမင္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ မည့္သည့္အရာမွ် အေလ်ာ့မေပး ဆိုသည့္ စိတ္ဓါတ္ျဖင့္ ေဆြးေႏြးျခင္းသည္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္သည့္ နည္းလမ္း မဟုတ္သလို၊ ေဆြးေႏြးပြဲ ဟူ၍လည္း မေခၚဆိုႏိုင္ပါ။ ေတာင္းဆိုပြဲသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

(၄) ျမန္မာျပည္တြင္းရွိ ေနထိုင္ေနသည့္ ျပည္သူမ်ားအားလုံး တန္းတူညီမွ်ရွိမႈ၊ လြတ္လပ္ ပိုင္ခြင့္တို႔ကို ေလးစားျမတ္ႏိုးရမည္။

(၅) လူမ်ဳိးစု တစုႏွင့္တစု ပဋိပကၡျဖစ္ေစႏိုင္မည့္ လူမ်ဳိးေရးအရ ႏွိမ့္ခ်ျခင္း၊ ေစာ္ကားျခင္းတို႔ကို ေရွာင္ရမည္။

(၆) လူမ်ဳိးစုအေျခခံျပည္နယ္မ်ားအျဖစ္မွနယ္ေျမအေျခခံျပည္နယ္မ်ားအျဖစ္ကို ရဲ၀ံ့စြာ ေျပာင္း လဲ၍ ေသြးစည္းမႈကို တည္ေဆာက္ရမည္။

လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးခါစ ျမန္မာျပည္တြင္ ျပည္တြင္းစစ္ ေတာက္ေလာင္စဥ္က ရည္မွန္း ခ်က္ႏွင့္ ယေန႔ ရည္မွန္းခ်က္တို႔သည္ သိသိသာသာ ကြာျခားသြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ကြန္ျမဴနစ္ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးသည္ ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရးမဟုတ္၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ တပါတီ အာဏာရွင္စံနစ္ကို အလုပ္သမား လယ္သမား လူတန္းစား အေျချပဳ၍ တည္ေဆာက္ရန္ လက္နက္ကိုင္ လမ္းစဥ္ကို လိုက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ၁၉၈၅ ခုႏွစ္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ကြန္ဂရက္မွ ပါတီစုံ ဒီမိုကေရစီစံနစ္ကို ေဖာ္ေဆာင္ေရး လမ္းစဥ္ကို ခ်ခဲ့သည္။ ယေန႔ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီသည္ ပါတီစုံ ဒီမိုကေရစီစံနစ္ကို အားေပးလာခဲ့သည္။ ထို႔အတူ ကရင္ပုန္ကန္မႈသည္ ၿဗိတိသွ် နယ္ခ်ဲ႕တို႔၏ Divide and Rule  Policy အရ ျပည္နယ္ျပည္မ ေသြးခြဲ အုပ္ခ်ဳပ္သြားျခင္း၏ ရလာဒ္ျဖစ္သည္။ ရွမ္းေစာ္ဘြား မ်ား၏ ခြဲထြက္ပိုင္ခြင့္ ေတာင္းဆုိမႈကလည္း ပေဒသရာဇ္ စံနစ္ကို ထူေထာင္၍ မိမိျပည္နယ္ မိမိအုပ္ခ်ဳပ္ၿ႔ပီး သားစဥ္ေျမးဆက္ အေမြ ဆက္ခံႏိုင္ေရး ျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရးမဟုတ္။

ယေန႔ ေတာင္းဆို တိုက္ပြဲ၀င္ေနျခင္းသည္ ထိုအယူအဆတို႔ႏွင့္ လားလားမွ် မသက္ ဆိုင္သည့္ ဒီမိုကေရစီစံနစ္ တည္ေထာင္ေရး ျဖစ္သျဖင့္ မ်ားစြာကြာျခားပါသည္။ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရး ေရစီးေၾကာင္းသည္ အာဏာရွင္ စံနစ္မ်ား တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေႂကြက်၍ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံမ်ား အသြင္ ေျပာင္းေနသည့္ ေခတ္ျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ IT ေခတ္ကို ေရာက္ေနၿပီျဖစ္၍ သတင္း ေမွာင္ခ်၍ အာဏာကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားေသာေခတ္ ကုန္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း အာဏာရွင္မ်ား ကိုယ္တိုင္က သိျမင္ ေနၿပီးျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တိုးတက္ေသာ ကမၻာ့ဆက္သြယ္ေရး ကြန္ယက္ကို အသုံးခ်၍ ျမန္မာျပည္ဖြား တိုင္းရင္းသား အားလုံး လက္တြဲညီညီျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ၾက မည္ဆိုလွ်င္ စစ္မွန္ေသာ ျပည္ေထာင္စုႀကီး ေပၚေပါက္လာရန္ မေ၀းေတာ့ပါ။

နိဂုံး ။  ။ ကမၻာ့ေပၚရွိ ႏိုင္ငံအမ်ားက အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၏ တိုးတက္မႈကို အားက် ၾကသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ တိုင္းရင္းသားမ်ားကလည္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံလို ျဖစ္ခ်င္ၾကသည္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသည္ ဖယ္ဒရယ္စစ္စစ္ ႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံသား စစ္စစ္မ်ားသည္ Native American ဟု ေခၚေသာ Red Indians မ်ား ျဖစ္သည္။ ၎တုိ႔သည္ အသားနီစပ္စပ္ႏွင့္ ကုလား႐ုပ္ ေပၚေန၍ လူျဖဴမ်ားက Red Indians ဟု ေခၚေ၀ၚခဲ့သည္။ ေနာင္တြင္ ဌာေန လူမ်ဳိးစုတို႔က Red Indians (ကုလားနီမ်ား) အေခၚအေ၀ၚသည္ ၎တုိ႔ကို ႏွိမ့္ခ်ထားသည္ဟု ကန္႔ကြက္ ေျပာဆိုလာသျဖင့္ Native Americans ဟု အေခၚကို ေျပာင္းလဲ သုံးစြဲလာၾကသည္။ ၎ (Native) ဌာေန လူမ်ဳိးစုတုိ႔က လူျဖဴမ်ား ၎ႏိုင္ငံသုိ႔ အေျခခ် ေနထိုင္လာသျဖင့္ ၎တို႔မွာ လူနည္းစု ျဖစ္လာရသည္ကို ေထာက္ျပ၍ ၎တို႔၏ လူနည္းစု အခြင့္အေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ ထိမ္းသိမ္းေရးတို႔ကို ေတာင္းဆို တင္ျပမႈအေပၚ အစိုးရက ၎တုိ႔အတြက္ အထူး ရန္ပုံေငြမ်ား၊ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈအတြက္ စီးပြားေရး လုပ္ကြက္မ်ားကို ေပးခဲ့ရသည္။ ယၡဳအခါ ၎တုိ႔ကိုယ္၌ ၎တုိ႔သည္ အေမရိကန္မ်ားအျဖစ္ ခံယူေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံသည္ ကမၻာ အရပ္ရပ္ အထူးသျဖင့္ ဥေရာပမွ အေျခခ်သူမ်ား လာေရာက္ အေျခခ်ျခင္းမွ လူနီေနထိုင္ေသာ ႏိုင္ငံမွ လူျဖဴမ်ား ႀကီးစိုးေသာ ႏိုင္ငံ အျဖစ္သုိ႔ ေျပာင္းလဲလာသည့္ ႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ ဥေရာပမွ အဂၤလိပ္မ်ား၊ ျပင္သစ္မ်ား၊ ဂ်ာမန္မ်ား၊ ေပၚတူဂီမ်ား၊ အီတာလ်ံမ်ား၊ ဒတ္ခ်္မ်ား အုပ္စုလိုက္ ေျပာင္းေ႐ြ႕ အေျခခ်လာျခင္းျဖင့္ ႏိုင္ငံသစ္ ထူေထာင္လိုသူမ်ား ေပါင္းစည္း ေနထိုင္ၾကၿပီး ေပၚေပါက္လာေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးျဖစ္သည္။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံသည္ ပထမ ၿဗိတိသွ်တို႔ လက္ေအာက္ခံ ႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ ၿဗိတိသွ် တို႔ကို အေျခခ်ေနထိုင္သူမ်ားက ေတာ္လွန္ၿပီး လြတ္လပ္ေရးကို ရယူခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ဖယ္ဒရယ္ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးကို တည္ေထာင္ရန္ ကြဲျပားေနေသာ ျပည္နယ္မ်ားကို စုေပါင္းၿပီး အေျခခံဥပေဒကို ေရးဆြဲခဲ့သည္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၏ Federalist paper သည္ ထင္ရွားေသာ စာတမ္းတခုအျဖစ္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ အေမရိကန္၏ ဖယ္ဒရယ္မူအရ ျပည္နယ္တိုင္းသည္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ ျပ႒ာန္းခြင့္ရွိသည္။ သို႔ရာတြင္ ဗဟို အစိုးရ၏ အေျခခံဥပေဒပါ အခ်က္ မ်ားႏွင့္ ေသြဖီျခင္း မရွိေစရေပ။

အေမရိကန္ျပည္သည္ ဆိုး၀ါးေသာ ျပည္တြင္းစစ္ကိုလည္း ေတာင္ေျမာက္ကြဲၿပီး ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည္။ ေျမာက္ပိုင္းမွ ေက်းကြ်န္စံနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ပြားလာခဲ့ေသာ စစ္ပြဲသည္ ကြ်န္စံနစ္ ဖ်က္သိမ္းလိုသည္ ေျမာက္ပိုင္းမွ အႏိုင္ရသြားခဲ့သည္။

ယေန႔ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသည္ ျပည္ေထာင္စု စစ္စစ္ ႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ ၎ႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္သူမ်ားက မိမိကုိယ္ကို မိမိ အေမရိကန္မ်ားဟု ယုံၾကသည္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံတြင္ ေမြးဖြါးသည့္ မည္သည့္ လူမ်ဳိးမဆို အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသားျဖစ္သည္ ဆိုသည့္ ဥပေဒသ ရွိသလို၊ တျခားႏိုင္ငံတြင္ ေမြးဖြါးခဲ့ၿပီး အေမရိကန္ႏိုင္ငံတြင္ ဥပေဒ ေဘာင္အတြင္းမွ အခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စုံလ်င္လည္း ႏိုင္ငံသား ခံယူခြင့္ရွိသည္။

တ႐ုတ္၊ ႐ုရွား၊ ဂ်ာမန္၊ အာဖရိက စသည့္ ႏုိင္ငံတို႔မွ လာေရာက္ အေျခခ် ေနထိုင္သူမ်ား အားလုံး မိမိတို႔သည္ အေမရိကန္မ်ား ျဖစ္သည္ဟု ခံယူၾကသည္။ ၎တုိ႔၏ အသားအေရသည္ ျဖဴ၊ ၀ါ၊ မဲ၊ နီ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္ ၎တို႔သည္ အေမရိကန္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ထိုအခါ အာရွႏြယ္၀င္ တဦးကို ဘာလူမ်ဳိးလဲဟု ေမးလွ်င္ ၎က အေမရိကန္လူမ်ဳိးဟု ေျဖမည္ျဖစ္သည္။ ဘာမ်ဳိး႐ိုးက ဆင္းသက္လာသလဲဟု ဆိုလ်င္ Chinese American တ႐ုတ္- အေမရိကန္ျဖစ္သည္ဟု ေျဖေပလိမ့္မည္။ အဓိပၸါယ္မွာ မိဘ မ်ဳိး႐ိုးသည္ တ႐ုတ္ျဖစ္သည္၊ သုိ႔ရာတြင္ သူသည္ အေမရိကန္ ျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ ကပၸလီ တဦးကို ေမးပါကလည္း အေမရိကန္လူမ်ဳိး ျဖစ္ၿပီး မ်ဳိး႐ိုးဗီဇမွာ African- American အာဖရိကန္- အေမရိကန္ ျဖစ္သည္ဟု ေျပာမည္ျဖစ္သည္။ အေမရိကန္လူမ်ဳိး ဆိုသည္မွာ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ စုေပါင္း ေနထိုင္သည့္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံတြင္းရွိ လူအားလုံးကို ေခၚပါသည္။ ထိုအခ်က္က ၎တို႔သည္ တႏိုင္ငံလုံးႏွင့္ သက္ဆိုင္သူမ်ား၊ တႏိုင္ငံလုံးရွိ သူမ်ားက ၎တို႔ ႏိုင္ငံဟု သတ္မွတ္သည္ဟု အဓိပၸါယ္ ရပါသည္။

ယေန႔ ျမန္မာျပည္တြင္ တိုင္းရင္းသားမ်ားက မိမိျပည္နယ္ကိုသာ အသိအမွတ္ ျပဳထားၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကို မိမိတို႔ ႏိုင္ငံဟု အသိအမွတ္ ျပဳမထားျခင္းသည္ အေမရိကန္တုိ႔ႏွင့္ ကြာျခားပါသည္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံလို ျဖစ္ခ်င္ပါက ၎တို႔ကဲ့သုိ႔ စိတ္ဓါတ္ကို ေမြးျမဴရမည္ဟု တင္ျပလိုပါသည္။

အေမရိကန္ ႏုိင္ငံသားမ်ားသည္ မိမိတုိ႔ မ်ဳိး႐ိုးက ဒုတိယ ေနရာတြင္ရွိသည္။ တိုင္းျပည္ က ပထမျဖစ္သည္။ အေမရိကန္ဆိုသည္ကို ဂုဏ္ယူ ၀င့္ႂကြားစြာ ေျပာႏိုင္ၾကသည္။ ျမန္မာ ျပည္တြင္ မိမိတို႔သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ျဖစ္သည္ဟု တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုတို႔က မေျပာလိုၾက၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ႏိုင္ငံသားမ်ား ျဖစ္သည္ဟူေသာ ခံယူခ်က္ကို ထားႏိုင္မွ စစ္မွန္ေသာ ဖယ္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုကို တည္ေဆာက္ႏုိင္မည္ ျဖစ္သည္။ လူမ်ဳိးစြဲမ်ားကို ေျဖေဖ်ာက္ႏိုင္မွသာ ျပည္ေထာင္စု ႏိုင္ငံေတာ္ကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။

ထြန္းေအာင္ေက်ာ္

Read more »

ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ျခင္း အပိုင္း (၃)

မြန္ကုိယ္စားလွယ္ တင္ျပခ်က္သည္ ဗမာလူမ်ဳိးမ်ားအားလုံး စဥ္းစားရမည့္ အခ်က္ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာဟုဆိုဆို ဗမာဟုဆိုဆို ၎နံမည္သည္ ဗမာလူမ်ဳိးမ်ားကို အဓိက ေဇာင္းေပး မွည့္ေခၚထားေသာ နံမည္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုေၾကာင့္ အမ်ားသေဘာတူသည့္ ႏိုင္ငံ့အမည္ကို အနာဂါတ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား စဥ္းစားဘုိ႔လိုလာပါသည္။ စစ္မွန္ေသာ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုကို တည္ေဆာက္ခ်င္လွ်င္ ဗမာလႊမ္းမိုးမႈကို ပယ္ဖ်က္ရာ၌ ႏိုင္ငံအမည္သည္လည္း အဓိက ေျပာင္းလဲရန္ လိုအပ္ေနသည္ဟု ထင္ပါသည္။

ျမန္မာျပည္ဖြား ကိုယ့္လူမ်ားသည္ မိမိကိုယ္ကို အလြန္သိဒၶိတင္ေလ့ရွိသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ကိုရီးယားမ်ားကို ကႀကီးဟု၎၊ ဂ်ပန္မ်ားကို ေခြးဟု၎၊ မိမိကုိယ္ကို ေ႐ႊဟုလည္းေကာင္း တင္စားၾကပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ အႀကံထြက္သည္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံကို “သု၀ဏၰဘူမိ” ေခၚရင္ေကာ တိုင္းရင္းသားအမ်ားစုက ေၾကနပ္ၾကပါမည္လားဟု ေမးခ်င္ပါသည္။ သု၀ဏၰ= ေ႐ႊ၊ ဘုမၼိ= ေျမ၊ ေ႐ႊေျမဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။

ဤသည္က တိုင္းရင္းသားစည္းလုံး ညီၫြတ္ေရးကို ေရွး႐ႈ၍ တတ္သေလာက္ႏွင့္ စိတ္ကူးယဥ္ တင္ျပခ်က္သာ ျဖစ္ပါသည္။ တိုင္းျပည္အမည္ကို န၀တ/ နအဖ တို႔က ျပည္သူ႔ဆႏၵမပါဘဲ ေျပာင္းလိုေျပာင္း၊ အလံေတာ္ကို ျဖဳတ္လိုျဖဳတ္ လုပ္ေနေသာ္လည္း အကယ္၍ ဖယ္ဒရယ္စစ္စစ္ တည္ေဆာက္ရာတြင္ ျပည္တြင္းရွိ လူအားလုံး၏ သေဘာဆႏၵကို ခံယူ၍ အမ်ားေၾကနပ္ေသာ အမည္ကို လက္ခံရယူျခင္းသာလွ်င္ အေကာင္းဆုံးေျဖရွင္းျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ဗမာလူမ်ဳိးႀကီးကို မယုံၾကည္ျခင္း၊ လူအင္အားမ်ားေသာ ဗမာမ်ားက မိမိျပည္နယ္ ငယ္ေလးကို ဖိအားသုံး အႏိုင္က်င့္ျခင္းမွ လြတ္ကင္းရန္ဟု ႀကံ႐ြယ္ကာ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ျပည္မကို ျပည္နယ္တနယ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ေရးကို ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလတြင္ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ အမ်ဳိးသားႏွီးေႏွာ ဖလွယ္ပြဲတြင္ အဆိုျပဳခဲ့သည္ကို ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ထိုအခ်က္က တုိင္းရင္းသားမ်ားက ျပည္မ၏ ၾသဇာအာဏာကို ထိမ္းခ်ဳပ္ရန္ ႀကိဳးပမ္းမႈပင္ ျဖစ္သည္။

ထိုသုိ႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ လူမ်ဳိးေရးအျမင္ျဖစ္ေသာ ရွမ္း၊ ဗမာ၊ ကရင္၊ ကခ်င္စသည့္ အစြဲမ်ားရွိေနၿပီး ဗမာမုန္းတီးေရး (သို႔) ဗမာဆန္႔က်င္ေရးစိတ္ဓာတ္မ်ား တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားတြင္ ကိန္း၀ပ္ေနခဲ့၍ ျဖစ္သည္။ ျပည္နယ္မ်ားႏွင့္ ျပည္မဟူသည့္ ကြဲျပားမႈက အားၿပိဳင္မႈကို ျဖစ္ေစခဲ့သည္။ ထိုကိစၥသည္ ဗမာအမ်ားစုက လက္ခံက်င့္သုံးႏိုင္သည့္ ေတာင္းဆိုမႈဟု မထင္ပါ။ ျပည္နယ္အားလုံး စုေပါင္းထားေသာ လူဦးေရထက္ မ်ားေနေသာ ဗမာအုပ္စုကို တျပည္နယ္တမဲစံနစ္ႏွင့္ သြားမည္ဆိုသည္က ဗမာမ်ားက လက္သင့္ခံမည့္စံနစ္ မဟုတ္ေခ်။

အဓိကျပႆနာမွာ လူမ်ဳိးစု အေျခခံသည့္ ျပည္နယ္မ်ား ျဖစ္ေနၾက၍ ျဖစ္သည္။ ရွမ္းျပည္နယ္ တခုတည္းတြင္ပင္ ျပႆနာမ်ားစြာ ရွိသည္။ ကြ်န္ေတာ္၏ ေျဖရွင္းခ်က္သည္ တုံးတိတိျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သို႔ရာတြင္ ျပည္နယ္ျပည္မ ျပႆနာမ်ားအားလုံးကို ေျဖရွင္းေပးႏိုင္မည့္ တခုတည္းေသာ ေျဖရွင္းနည္း ျဖစ္သည္ဟု ျမင္သျဖင့္ တင္ျပပါမည္။

မိမိတို႔ လူမ်ဳိးစုအတြက္လည္း မိမိလူမ်ဳိးစုျပည္နယ္ လိုခ်င္ပါသည္ဟူေသာ ေတာင္းဆိုမႈကို ေျပေပ်ာက္ေစပါလိမ့္မည္။ ရွမ္း(ကေမၻာဇ) ျပည္နယ္တြင္း ေနထိုင္သူမ်ားအားလုံးက မိမိယုံၾကည္ အားထားသူကို ေခါင္းေဆာင္တင္၍ ျပည္နယ္အစိုးရ ဖြဲ႕ႏိုင္ခြင့္ရွိရမည္။ ထိုအခါ ထိုျပည္နယ္ရွိ ျပည္သူမ်ားက ပအို႔၀္လူမ်ဳိးကို ႀကိဳက္လွ်င္ ထိုပအိ္ု႔ဝ္လူမ်ဳိးသည္ ကေမၻာဇျပည္နယ္၏ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာေပမည္။ ထိုေခါင္းေဆာင္သည္ ထိုျပည္ရွိ ရွမ္းလူမ်ဳိးတို႔၏ ေခါင္းေဆာင္လည္း ျဖစ္သည္။

ထို႔အတူ လူမ်ဳိးစု ျပည္နယ္မ်ားျဖစ္ ေသာ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္၊ မြန္၊ ရခိုင္ျပည္နယ္ တုိ႔ကိုလည္း လူမ်ဳိးစြဲျပည္နယ္မ်ား အျဖစ္မွ နယ္ေျမကို အေျချပဳသည့္ ျပည္နယ္မ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲရမည္ ျဖစ္သည္။

ထို႔အတူ ျပည္မရွိ တိုင္းရင္းသားကိုလည္း တုိင္းအျဖစ္မွ ျပည္နယ္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္ျခင္းျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ တုိင္းႏွင့္ျပည္နယ္ဟူ၍ ကြဲျပားမႈ မျဖစ္ေတာ့ဘဲ ျပည္နယ္ (၁၄) ျပည္နယ္ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုအျဖစ္ အေကာင္အထည္ ေပၚလာမည္ ျဖစ္သည္။

အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု၏ ဖယ္ဒရယ္စံနစ္သည္ လူမ်ဳိးစုတို႔ကို အေျခမခံဘဲ ျပည္နယ္အေျခခံ၍ တည္ေဆာက္ထားျခင္းေၾကာင့္ မည္သည့္လူမ်ဳိးစု ျပႆနာမွ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ မႀကံဳေတြ႕ရေသာ္လည္း လူျဖဴလူမဲ ျပႆနာကေတာ့ အကြ်င္းအက်န္အျဖစ္ ရွိေနေသးသည္။ လူျဖဴလူမ်ားစုက အခြင့္အေရးပို၍ ရေနျခင္း၊ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္း ပိုရေနျခင္းကို ထိန္းၫွိရန္အတြက္ Minority Rights ကို ဥပေဒထဲတြင္ လည္းေကာင္း ျပည္နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအတြက္ လည္းေကာင္း ထည့္ေပးထားျခင္းျဖင့္ လူနည္းစုမ်ား အခြင့္အေရးကို ကာကြယ္ေပးသည္။ မည္သည့္ဥပေဒ၊ နည္းဥပေဒတုိ႔ျဖင့္ လူနည္းစု လူမ်ဳိးစုတို႔ကို ျမွင့္တင္ေပးမည္ဆိုသည္ကို ေနာင္တိုင္းရင္းသားေပါင္းစုံ ညီလာခံႀကီးတြင္ ေဆြးေႏြးၫႈိႏႈိင္းၾကဘုိ႔ လိုသည္။

ေခတ္သစ္ပင္လုံစာခ်ဳပ္

တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ ဗမာအဖြဲ႕အစည္းမ်ား တက္ေရာက္သည့္ မဲသေရာထေဆြးေႏြးပြဲမွ ေၾကျငာခ်က္ ထုတ္ျပန္ခဲ့ျခင္းအေပၚ ထိုမဲသေရာထ ေၾကျငာစာတမ္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ပင္လုံညီလာခံဟာ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားက စာ႐ြက္ေပၚမွာတင္ ေရးထိုးခဲ့ၾကတာမဟုတ္ ၎တို႔ရဲ႕ ႏွလုံးသားေပၚမွာ စည္းလုံးညီၫြတ္မႈကို ယုံၾကည္ပါတယ္ဆိုၿပီး ထိုးထားတဲ့ စာခ်ဳပ္ျဖစ္သည္။

ယၡဳအခ်ိန္မွာ စစ္မွန္တဲ့ တိုင္းရင္းသား ညီၫြတ္မႈကို မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ျပည္ေထာင္စုလုိ႔ အေခၚရ ခက္ေနပါသည္ဟု ၀န္ခံခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္မွန္တဲ့ ညီၫြတ္ေရးကို တည္ေဆာက္ႏိုင္ဘုိ႔အတြက္ တိုင္းရင္းသားညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြဟာ မိမိတို႔ မေၾကနပ္မႈေတြ၊ သေဘာ မတူညီမႈေတြကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းအႏၱရာယ္မရွိဘဲနဲ႔ တင္ျပေပးႏိုင္တဲ့ ေဆြးေႏြးမႈရွိတဲ့ စံနစ္တခုရွိဘုိ႔ လိုတယ္လို႔ ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ တိုင္းရင္းသားေတြ ျပည္ေထာင္စုေပၚမွာ ယုံၾကည္မႈ ကင္းမဲ့လာတာက အင္မတန္၀မ္းနည္းဘို႔ ေကာင္းတယ္လို႔ ရင္ဖြင့္ခဲ့ပါသည္။

မဲသေရာထေၾကျငာခ်က္မွာပါတဲ့ တိုင္းရင္းသားမ်ား လိုလားခ်က္ျဖစ္သည့္-

(၁) စစ္အာရွင္စံနစ္ဖ်က္သိမ္းၿပီး ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ရန္။

(၂) ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေရးစံနစ္ က်င့္သုံးရန္။

(၃) လူမ်ဳိးတိုင္းတန္းတူ အခြင့္အေရးႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ အခြင့္အေရးမ်ားရရွိရန္။

(၄) ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုႀကီး တည္ေဆာက္ရန္ တို႔ျဖစ္သည္။

ထြန္းေအာင္ေက်ာ္

Read more »

ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ျခင္း အပိုင္း (၂)

ေရးသားသူ ထြန္းေအာင္ေက်ာ္

ပထမပိုင္းတြင္ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ရာတြင္ ရွိသည့္ အတားအဆီး (၃) ရပ္ကို ေဖၚျပခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုအတားအဆီး (၃) ရပ္ကို ျမန္မာျပည္တြင္းရွိ တိုင္းရင္းသားမ်ား အားလုံးမည္သုိ႔၊ မည္ကဲ့သုိ႔ ေက်ာ္ျဖတ္ရမည္ကို ဉာဏ္မီသေလာက္ တင္ျပ ေဆြးေႏြးသြားမည္ျဖစ္သည္။ ထိုသုိ႔တင္ျပ ေဆြးေႏြးရာတြင္ ကြ်န္ေတာ့္၏ စိတ္ထဲတြင္ ျမန္မာျပည္ဖြါး တိုင္းရင္းသား ျပည္သူမ်ားအားလုံး-

(၁) လြတ္လပ္ေသာ လူသားမ်ားအျဖစ္ ေပ်ာ္႐ႊင္ခ်မ္းေျမ႕ လူပီသစြာေနထိုင္ႏိုင္ေရး။

(၂) လူ႔အခြင့္အေရး တန္းတူညီမွ် ရရွိေရး။

(၃) စည္းလုံးညီၫြတ္ေသာ ဖယ္ဒရယ္စစ္စစ္ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး ေပၚေပါက္ေရးဟူေသာ စစ္မွန္ သည့္ ေစတနာ အျမင္ျဖင့္ တင္ျပျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း စကားပလႅင္ခံပါရေစ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ ေတာ္ေရးသားတင္ျပခ်က္မ်ားကို လူမ်ဳိးႀကီး စိတ္ဓာတ္ရွိေသာ ဗမာလူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ က်ဥ္းေျမာင္း ေသာ လူမ်ဳိးေရးစိတ္ဓာတ္ရွိသည့္ တိုင္းရင္းသားတုိ႔က လက္သင့္ခံႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။

သုိ႔ရာတြင္ ျပည္သူတို႔ တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး၊ ျပည္တြင္းတြင္ တကယ္စစ္မွန္သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တည္ေဆာက္လိုေသာ၊ တစည္းတလုံးေသာ ဖယ္ဒရယ္စစ္စစ္ကို လိုလား သည့္ မည္သည့္တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မဆို ကြ်ႏု္ပ္၏ တင္ျပေဆြးေႏြးခ်က္ကို မူအားျဖင့္ လက္ခံႏိုင္လိမ့္ဟု ယုံၾကည္ေမွ်ာ္လင့္မိပါသည္။ ဖယ္ဒရယ္ဆိုလွ်င္ မထိနဲ႔ မကိုင္နဲ႔ဟု မိမိေျပာမွားဆိုမွားျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ႏိုင္ငံေရးေသသြားမည္ဆိုသည့္ အေတြးျဖင့္ ယေန႔ႏိုင္ငံေရးသမား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားႏွင့္ ေခတ္ေဟာင္းႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးတို႔က လက္ေရွာင္ခဲ့ၾကေပသည္။

ကြ်န္ေတာ့အျမင္သည္ အကယ္၍ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔က လက္ေရွာင္ေနေသာ ကိစၥကို ထိုအတိုင္း လႊတ္ထားပါက ထိုလိပ္ခဲတင္းလင္းျဖစ္ေနေသာ ကိစၥကို စစ္အာဏာရွင္တို႔က အသုံးခ်၍ “တိုင္းျပည္ၿပိဳကြဲမည့္ အေရးေၾကာင့္” တပ္မေတာ္ကို တိုးခ်ဲ႕ေနရပါသည္ဟု အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ေတာင္တန္းျပည္မမက်န္ စစ္အာဏာျဖင့္ ဆက္လက္ႏွိပ္ကြပ္ ေနမည္ သာျဖစ္သျဖင့္ ကိုယ္ေကာင္းလွ်င္ ေခါင္းမေ႐ြ႕ဟု ဆိုေသာစိတ္ဓာတ္ျဖင့္ မိမိ၏ အျမင္ကို တင္ျပလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ပထမဆင့္ ဗမာမုန္းတီးေရးစိတ္ကို ေခ်ဖ်က္ျခင္း

ဗမာမုန္းတီးေရးစိတ္ကို ေျခဖ်က္လိုလွ်င္ တိုင္းရင္းသားမ်ားဖက္မွ ၎တို႔ကို ဖိႏွိပ္သတ္ ျဖတ္ေနေသာ ရင္းျမစ္ကို သိျမင္ဘို႔လိုသည္။ ၎တုိ႔ႏွင့္ ဗမာတိုင္းရင္းသားမ်ားကို ေသြးခြဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေနသည့္ စစ္အာဏာရွင္စံနစ္ကို ျမင္မွသာ ဗမာမုန္းတီးေရးစိတ္မွ ဗမာမ်ားႏွင့္ အက်ဳိးတူပူးေပါင္း၍ စံနစ္ဆိုးကို အတူတကြ တိုက္ထုတ္ပစ္မွသာ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ ျဖစ္ေသာ သာတူညီမွ်ေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရး အျပည့္အ၀ ရရွိေရး၊ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ေရးဆိုသည့္ ပန္းတိုင္ကို အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူမ်ား၏ စုေပါင္းအားျဖင့္ တည္ေဆာက္ ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ၎နည္းတူ ဗမာလူမ်ဳိးမ်ားကလည္း စစ္အာဏာရွင္စံနစ္သည္ တတိုင္းျပည္ လုံးကို ဗမာမႈျပဳျခင္း (Burmanization) သည္ အားက်စရာ၊ သေဘာတူစရာ လုပ္ရပ္မဟုတ္၊ အလြန္က်ဥ္းေျမာင္းသည့္ လူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒ တနည္း မဟာဗမာ၀ါဒျဖစ္သည္။ ၎၀ါဒသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးကို အင္အားေတာင့္တင္းသည့္ ဗမာႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးအျဖစ္သုိ႔ တြန္းမပို႔ဘဲ ျပည္တြင္းစစ္ သံသရာ၌ တ၀ဲလည္လည္ျဖစ္ေနမည့္ ၀ါဒျဖစ္သည္။ ထိုအခါ ညီေနာင္ တုိင္းရင္းသားမ်ား၏ တန္ဘိုးမျဖတ္ႏုိင္သည့္ အေမြအႏွစ္မ်ားျဖစ္သည့္ တိုင္းရင္းစာေပ၊ စကား၊ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးျခင္း၊ ေျမေတာင္ေျမွာက္၍ အရွည္တည္တံ့ေအာင္ တန္ဘိုးထား အားေပးျခင္း၊ ကာကြယ္ေစာင့္ျခင္းတို႔ကို ယုံယုံၾကည္ၾကည္ အားတက္သေရာျဖင့္ ႐ိုးသားစြာ ျပဳၾကဘုိ႔ လိုအပ္ေပသည္။

                                                Kroch Library

ဥပမာ- ေကာ္နဲမ္တကၠသိုလ္ (Cornell University) သည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ေဒသႏုိင္ငံ မ်ား၏ စာေပမ်ားကို အဓိကစုေဆာင္း မွတ္တမ္းတင္သည့္ စာၾကည့္တိုက္မ်ားထားရွိသည္။ Kroch Library သည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏွင့္ အေရွ႕အာရွစာေပမ်ားကို အထူးသိုေလွာင္ ထားေသာ စာၾကည့္တိုက္ႀကီးျဖစ္သည္။ ေပါေပါ့ခမာနီမ်ား ကေမၻာဒီယားႏိုင္ငံကို တုိက္ခိုက္ အာဏာသိမ္းယူၿပီးေနာက္ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္စာေပယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ေဖာက္ျပန္ေသာ စာေပမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္၍ ကမ္းကုန္ေအာင္ ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့သည္။ ေနာင္ဗီယက္နမ္ ေထာက္ခံမႈျဖင့္ တက္လာေသာ ဟြန္ဆန္အစိုးရလက္ထက္တြင္ ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံတြင္ ယဥ္ေက်းမႈအေမြအႏွစ္မ်ား ေခါင္းပါးလ်က္ရွိသည္ကို ျပန္လည္ပ်ဳိးေထာင္ရန္ ကေမၻာဒီးယား ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ကို ေစလႊတ္၍ ေကာ္နဲတကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္မွ တန္ဖိုးထား ေငြကုန္ ေၾကးက်ခံသိမ္းဆည္းထားေသာ စာေပမ်ား အားလုံးကို ကူးယူႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ ကေမၻာဒီးယား လူမ်ဳိးတုိ႔ မိမိစာေပ ယဥ္ေက်းမႈတို႔ကို ျပန္လည္ျပဳစုထူေထာင္ႏိုင္ခဲ့ေပသည္။

ဤအခ်က္က ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္တခုျဖစ္သည့္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံရွိ တကၠသိုလ္မ်ား၏ အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးမားမႈ၊ မိမိႏွင့္ ဘာသာမတူ လူမ်ဳိးမတူသျဖင့္ ဂ႐ုစိုက္စရာမလိုဆိုသည့္ စိတ္ထားမ်ဳိးမရွိဘဲ၊ တိုင္းတပါးယဥ္ေက်းမႈပင္ ျဖစ္လင့္ကစား တန္ဘိုးထားထိမ္းသိမ္းထား ၾကသည္ကို ေလးစားမိပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္မူ ဗမာစကားသာ သင္ယူရမည္၊ တိုင္းရင္း သားျပည္နယ္မ်ားတြင္ တိုင္းရင္းသားမ်ား မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းေက်ာင္း မ်ား၌ တိုင္းရင္းသားစာေပကို သင္ၾကားခြင့္မရွိ ပိတ္ပင္ထားခဲ့သည့္ က်ဥ္းေျမာင္းသည့္ လူမ်ဳိးႀကီး ၀ါဒကို က်င့္သုံးလ်က္ရွိသည္ကို ၀မ္းနည္းစြာေတြ႕ေနရသည္။

ျမန္မာျပည္ပညာေရးစံနစ္သစ္

ျမန္မာျပည္ပညာေရးစံနစ္သစ္တြင္ တိုင္းရင္းသားျပည္နယ္မ်ားတြင္ မူလတန္းမွ စ၍ တကၠသိုလ္၀င္တန္းအထိ မိမိလူမ်ဳိးစာေပကို သင္ၾကားခြင့္ရွိေစရမည္၊ ထို႔အျပင္ ျမန္မာစာေပ ကိုလည္း သင္ယူရမည္၊ အဂၤလိပ္စာကိုလည္း သင္ယူရမည္။ တိုင္းရင္းသားစာေပ သင္ယူရ ျခင္းမွာ ကိုယ့္ဘာသာယဥ္ေက်းမႈကို ထိမ္းသိမ္းရန္အတြက္ ျဖစ္ၿပီး၊ ျမန္မာစာေပကို သင္ယူရ ျခင္းမွာ ျပည္တြင္း၌ အျခားလူမ်ဳိးစုမ်ားအားလုံးႏွင့္ ဆက္သြယ္ရန္ Internal Communication အတြက္ ျဖစ္သည္။ 

အဂၤလိပ္စာေပသင္ယူရျခင္းမွာ ကမၻာႏွင့္ ဆက္သြယ္ ႏိုင္ရန္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္အေရွ႕ေျမာက္ပိုင္း ၀ေဒသ၊ လာ႐ႈိးအထိ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ေနထိုင္ၾကေသာ ျပည္သူမ်ား ျမန္မာစကားထက္ တ႐ုတ္စကားကို အမ်ားသုံးဘာသာ စကားအျဖစ္ ေျပာဆိုေန ၾကၿပီျဖစ္သည္။ ထိုေဒသတြင္ တ႐ုတ္လႊမ္းမိုးမႈ ႀကီးမားလာေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ဤအခ်က္က ထင္ရွားသျဖင့္ အထူးသတိထားၾကရန္လိုေပသည္။ ထို႔အတူ ျပည္မရွိ တိုင္းမ်ားတြင္လည္း ေက်ာင္းမ်ား၌ ျမန္မာဘာသာအျပင္ တိုင္းရင္းသားဘာသာတခုခုကို ေက်ာင္းသုံးအျဖစ္ ျပ႒ာန္းရမည္။ ထိုအခါ ဗမာစကားေျပာေက်ာင္းသားမ်ား တုိင္းရင္းသားဘာသာ တတ္လာ သျဖင့္ ညီေနာင္တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ ဘာသာယဥ္ေက်းမႈတုိ႔ကို ႏႈိက္ႏႈိက္ခြ်တ္ခြ်တ္ ေလ့လာ လိုက္စားသူမ်ား ေပၚေပါက္လာၿပီး၊ တုိင္းရင္းသားယဥ္ေက်းမႈ အေမြအႏွစ္မ်ားကိုလည္း တန္ဘိုးထားသည့္ စိတ္ဓာတ္မ်ား ေပၚေပါက္လာမည္ျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ တိုင္းရင္းသားမ်ား သည္လည္း ဗမာစကားတတ္ႂကြမ္းသျဖင့္ မိမိျပည္နယ္မွ အျခားျပည္နယ္မ်ားကို အလည္သြား ေရာက္သည္ျဖစ္ေစ၊ အေျခခ် ေျပာင္းေ႐ြ႕ေနထိုင္သည္ျဖစ္ေစ ဗမာစကားျဖင့္ ေျပာဆိုဆက္ဆံ ႏိုင္မည္ျဖစ္သလို၊ တိုင္းရင္းသား ဘာသာဆရာမ်ားလည္း ျပည္မတြင္ အလုပ္အကိုင္မ်ား ရရွိပြင့္လန္းလာၿပီး အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈ၊ တဦးယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထုံးစံကို တဦးက နား လည္မႈ၊ တန္ဘိုးထားမႈတို႔ ေပၚေပါက္လာေပလိမ့္မည္။

ဖို႔ဒ္၀ိန္းၿမိဳ႕တြင္ ႏွစ္အတန္ၾကာက ၎အေတြးအေခၚကို ေဆြးေႏြးတင္ျပသည့္အခါ တိုင္းရင္းသားမ်ားလည္း တက္ေရာက္ေဆြးေႏြးၾကၿပီး၊ ထိုအထဲမွ ရွမ္းအမ်ဳိးသမီးတဦး (ေဒါက္တာေသာင္းထြန္း၏ ဇနီး) က သူမအေနႏွင့္ ရွမ္းျပည္တြင္ ဗမာစကားသင္ၾကားရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း ရွမ္းျပည္တြင္ ရွမ္းစကားသာ သင္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကန္႔ကြက္ ေျပာဆို ခဲ့ပါသည္။ သူမက ထိုသုိ႔ ကန္႔ကြက္ျခင္းကို ဗမာစကားႏွင့္ ေျပာဆိုကန္႔ကြက္ခဲ့ျခင္းအေပၚ ကြ်ႏု္ပ္က သူမေျပာဆိုသည့္ စကားမွ-

(၁) ဗမာစကားျဖစ္ျခင္း

(၂) ဗမာစကားႏွင့္ ေျပာဆိုျခင္းကို တက္ေရာက္သူမ်ားတြင္ ရွမ္း၊ ကရင္၊ ကခ်င္၊ မြန္တုိင္းရင္း သားမ်ား ပါ၀င္ေနျခင္း။ ထိုတိုင္းရင္းသားမ်ား သူမေျပာသမွ်ကို နားလည္သည္မွာ ၎တို႔ အားလုံး ဗမာစကားကို ကြ်မ္းက်င္စြာတတ္ႂကြမ္းျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဗမာစကားသည္ အမ်ားသုံးစကား ႏိုင္ငံသုံးစကားျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူမအေနႏွင့္ ရွမ္းစကားျဖင့္ ေျပာဆိုပါက ရွမ္းမ်ားမွ လြဲ၍ က်န္လူမ်ား နားလည္ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ထို႔ျပင္ သူမအေနႏွင့္ ဗမာစကားကို သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ထားၿပီး အျခားရွမ္းျပည္သူမ်ားကို သင္ရန္မလို ဆိုသည္ မွာလည္း အဓိပၸါယ္မရွိေၾကာင္း ေထာက္ျပခဲ့ပါသည္။

မြန္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက ကြ်ႏု္ပ္၏ တင္ျပမႈကို လက္ခံၿပီး ေမးခြန္းတခုထုတ္ခဲ့ပါသည္။ ၎ေမးေသာေမးခြန္းမွာ ျမန္မာလို႔ေခၚေခၚ ဗမာလို႔ေခၚေခၚ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ႏုိင္ငံသည္ ဗမာလူမ်ဳိးကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး ေပးထားသလို ျဖစ္ေနသည့္အတြက္ ၎အေနႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသုိ႔မဟုတ္ ဗမာႏိုင္ငံဟူေသာ အသုံးအႏႈန္းကို ႏိုင္ငံတခုအမည္ျဖင့္ လက္မခံႏိုင္ပါဟု တင္ျပေဆြးေႏြး သြားပါသည္။

သူ႔တင္ျပခ်က္ကို ကြ်ႏု္ပ္၏ ကိုယ္ပိုင္တဦးတေယာက္အေနႏွင့္ လက္ခံပါသည္။ ဟုတ္ ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟုေခၚေခၚ ဗမာႏိုင္ငံဟုေခၚေခၚ ၎အမည္သည္ ဗမာလူမ်ဳိးကို ကိုယ္စား ျပဳေနေယာင္ရွိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားမွာေကာ ဒီနံမည္မႀကိဳက္ရင္ ဘယ္လို စဥ္းစား ထားတာ ရွိသလဲဟု ေမးခဲ့သည့္အခါ ထိုပုဂၢိဳလ္က သူတြင္လည္း မစဥ္းစားရေသးေၾကာင္း သုိ႔ရာတြင္ လက္ရွိအမည္ကိုမူ တိုင္းရင္းသားအားလုံးကို ကိုယ္စားမျပဳဟု ခံစားရၿပီး ဗမာလူမ်ဳိး ကိုသာ ကိုယ္စားျပဳေနသည္ဟု တင္ျပခဲ့ပါသည္။

ထြန္းေအာင္ေက်ာ္
တတိယပိုင္းကို ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
ဓါတ္ပုံေတြအားလုံးကုိ google မွ ရယူသည္။

Read more »

ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုတည္ေဆာက္ျခင္း အပိုင္း (၁)

ေရးသားသူ ထြန္းေအာင္ေက်ာ္

ေနာက္ခံသမိုင္း

ျမန္မာႏုိင္ငံကို ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီစံနစ္ေအာက္မွ လြတ္လပ္ေရးရရွိရန္ ႀကိဳးပမ္းမႈကို ဦး႐ြက္ျပဳလုပ္ေနေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား ရွမ္းျပည္ ပင္လုံၿမိဳ႕ေလးတြင္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ လြတ္လပ္ေရးကို အတူတကြ ယူပါမည္ဆိုသည့္ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ ေရးထိုးခဲ့ၾကသည္။

                         သွ်မး္တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင္႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း

၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ (၄) ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးရရွိခဲ့သည့္အခါ ၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒသည္ ျပည္ေထာင္စုစနစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ပုံမဟုတ္ဘဲ တျပည္ေထာင္စနစ္သာ ျဖစ္သည္ဟု ရွမ္းေခါင္းေဆာင္မ်ားက ဦးေဆာင္တင္ျပလာခဲ့ၿပီး အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ ေရးဆြဲေရးကို ေတာင္းဆိုလာခဲ့ၾကသည္။ လြတ္လပ္ေရးရရွိၿပီးေနာက္ ျပည္တြင္းလက္၀ဲ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားက ပုန္ကန္ထႂကြခဲ့ၿပီး၊ ကရင္တပ္မ်ားကလည္း ေကအင္ဒီအို (KNDO) Karen National Deface Organization က ဦးေဆာင္ၿပီး ပုန္ကန္ခဲ့ၾကသျဖင့္ လြတ္လပ္ခါစႏိုင္ငံ သည္ ျပည္တြင္းစစ္မီးမ်ားၾကားတြင္ က်ေရာက္ခဲ့ရသည္။ ထိုအခါ ျပည္သူမ်ားက သူပုန္မ်ားကို ႏွိမ္ႏွင္းေနသည့္ တပ္မေတာ္ကို အားကိုးလာခဲ့ၾကၿပီး တပ္မေတာ္၏ အခန္းက႑သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံေရးတြင္ အေရးပါလာခဲ့သလို ျပည္တြင္းစစ္ကို ရင္ဆိုင္ရင္း ၾသဇာအာဏာ ႀကီးမားလာခဲ့ရသည္။ တပ္မေတာ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေန၀င္းကို အားကိုးလာခဲ့ၾကသည္။

                                တပါတီအာဏာရွင္စနစ္ကုိ က်င္႔သုံးခဲ႔တဲ႔ ဦးေန၀င္း

ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ရျခင္းမွာ ျမန္မာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီမွ အာဏာရယူရန္အတြက္ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ကို ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္း၊ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက ျမန္မာျပည္မွ ခြဲထြက္၍ မိမိကိုယ္ပိုင္ႏိုင္ငံထူေထာင္လိုျခင္းႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ အစိုးရမွ စစ္မွန္ေသာ ဖယ္ဒရယ္အေျခခံဥပေဒကို မေရးဆြဲႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္ဟု ေယဘုယ်သုံးသပ္ႏုိင္ ပါသည္။ လက္၀ဲ လက္ယာႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းမ်ားမွ ကိုယ္လိုရာဆြဲေရးသည့္ သမိုင္းက လည္းရွိသျဖင့္ အဓိက ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္ရျခင္း (၃) ခ်က္ကို အက်ဥ္း႐ုံး၍ တင္ျပျခင္းျဖစ္ ပါသည္။

ယေန႔ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စစ္အာဏာရွင္စံနစ္ ျဖစ္ထြန္းလာျခင္းမွာ ပင္လုံညီလာခံတြင္ ပါသည့္ ခြဲထြက္လိုက ခြဲထြက္ပိုင္ခြင့္ ဆိုသည့္ စာပုိဒ္သည္ အဓိကအေၾကာင္းအရာ ျဖစ္ေနသည္ဟုထင္သည္။ ျမန္မာတႏိုင္ငံလုံး လြတ္လပ္ေရးရရွိရန္အတြက္ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ ပင္လုံၿမိဳ႕တြင္ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကစဥ္ တန္းတူညီမွ်ေရး ႏွင့္ အကယ္၍ မေက်နပ္လွ်င္ ေနာင္ (၁၀) ႏွစ္အၾကာတြင္ ခြဲထြက္လိုက ခြဲထြက္ပိုင္ခြင့္ ရွိေစရမည္ဆိုသည့္ သေဘာတူစာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ေရးထိုး ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ၾကသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းက ထိုစဥ္အခါက ၿဗိတိသွ်တို႔က ျပည္မႏွင့္ ေတာင္တန္းေဒသဟူ၍ အုပ္ခ်ဳပ္ ထားျခင္းေၾကာင့္ အကယ္၍ ဤအခ်က္ကို လက္မခံပါက တိုင္းရင္းေခါင္းေဆာင္မ်ားက ျပည္မႏွင့္အတူ မပူးေပါင္းဘဲ က်န္ရစ္ခဲ့မည္ကို စိုးရိမ္သည့္အတြက္ လက္မွတ္ေရးထိုးေပးခဲ့ သည္ဟု ယူဆရသည္။

                              ပင္လုံမွာ လက္မွတ္ေရးထုိးေနတဲ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း

တခ်ဳိ႕ေသာ လက္၀ဲႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားက “ေအာင္ဆန္းအသုံးမက်လို႔ လက္မွတ္ထိုး ခဲ့တာ၊ ေအာင္ဆန္းဟာတရားခံ” ဟု စြပ္စြဲခဲ့ၾကသည္။ ထိုစဥ္က ခြဲထြက္ပိုင္ခြင့္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းက လက္မွတ္မထိုးခဲ့လွ်င္ ျမန္မာရာဇ၀င္သည္ တမ်ဳိးတဖုံေျပာင္းလဲ သြားလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ လက္မွတ္မထိုးသျဖင့္ သေဘာတူညီခ်က္မရဘဲ တိုင္းရင္းသားမ်ားက ၿဗိတိသွ် အင္ပါယာဓနသဟာယထဲတြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ျပည္မႏွင့္သာ လြတ္လပ္ေရးရ လာစရာအေၾကာင္းရွိသည္။ ရွမ္းျပည္၊ ကယားျပည္၊ ခ်င္းျပည္၊ ကခ်င္ျပည္နယ္တို႔ ၿဗိတိသွ် လက္ေအာက္မွ မည္သည့္အခါတြင္ လြတ္လပ္ေရးရမည္ မေျပာႏုိင္ေသာ္လည္း အကယ္၍ သီးျခားလြတ္လပ္ေရးရရွိပါကလည္း ရွမ္းျပည္သည္ ပတ္လည္တြင္ ကုန္းလမ္းပိတ္ (Land Lock) ႏိုင္ငံအျဖစ္ေပၚထြက္လာၿပီး ပင္လယ္ထြက္ေပါက္အျဖစ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ ယိုးဒယားႏိုင္ငံ တို႔ကို အားကိုးရမည့္ အေနအထားျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ထို႔အျပင္ ရွမ္းျပည္သည္ ယိုးဒယား ျပည္ႏွင့္ ပူးေပါင္းေကာင္း ပူးေပါင္းသြားႏုိင္ေခ်ရွိသည္။ ဥပမာ SSA ေခါင္းေဆာင္ ခြန္ဆာ၏ ႒ာနခ်ဳပ္တြင္ ထိုင္းဘုရင္ႏွင့္ မိဖုရားဓါတ္ပုံႀကီးမ်ား ခ်ိတ္ဆြဲထားၿပီး ခြန္ဆာက ၎၏ ဘုရင္ႏွင့္ မိဖုရားဟု ဆိုခဲ့သည့္ သာဓကရွိသည္။ သုိ႔မဟုတ္ ႏိုင္ငံႀကီးျဖစ္သည့္ ယိုးဒယားသုိ႔မဟုတ္ ဗမာက ၀င္ေရာက္သိမ္းပိုက္ႏိုင္သည္။ ထို႔အတူ ကခ်င္ႏိုင္ငံငယ္ေလးသည္လည္း ရွမ္းအလား ကုန္းပိတ္ႏုိင္ငံျဖစ္၍ ျမန္မာႏွင့္ တ႐ုတ္ကို အားကိုရေပလိမ့္မည္။ တ႐ုတ္က တိဗက္ျပည္ကို ၀င္သိမ္းသလို သိမ္းယူသြားႏုိင္ေခ်ရွိသလို ျမန္မာႏိုင္ငံကလည္း မိမိပုိင္ နယ္ေျမအျဖစ္ ေတာင္းယူသိမ္းပိုက္ခံရဘြယ္လည္းရွိႏုိင္သည္။ ထိုနည္းတူ ခ်င္းႏိုင္ငံအျဖစ္ ထြက္ေပၚလာမည္ ဆိုပါက ျပည္မကိုပင္ အားကိုးရမည့္အသြင္ရွိသည္။ သို႔မဟုတ္ ကုလားႏွင့္ ေပါင္း၍ မီဇိုရမ္ ျပည္နယ္ထဲတြင္ ပါ၀င္သြားႏိုင္သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အေမွ်ာ္အျမင္ရွိသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ယေန႔အထိ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဟူ၍ တိုင္းရင္းသားမ်ားအားလုံး စုစည္းထားသည့္ အေနအထားသို႔ ရွိေနခဲ့သည္ဟုဆိုလွ်င္ မမွားႏိုင္ပါ။ သုိ႔ရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကဲ့သို႔ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား ယုံၾကည္ ကိုးစားသည့္ ပုဂၢဳိလ္ကို မသမာသူတစုက လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ တိုင္းရင္းသား မ်ား၏ ရပိုင္ခြင့္မ်ား၊ တန္းတူညီမွ်ေရးဆိုသည့္ ကတိမ်ားကို ေနာင္တက္လာသည့္ ေခါင္း ေဆာင္မ်ားက ပ်က္ကြက္ခဲ့ၾကသည္။

                                                 ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏု

၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုကို ၁၉၆၁ ခုႏွစ္ ဂြ်န္လတြင္ ကရင္၊ ကရင္နီ၊ ကခ်င္၊ ရွမ္း၊ မြန္ႏွင့္ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ ၂၀၀ ေက်ာ္ တက္ေရာက္သည့္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ ညီလာခံမွ အေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ေရးကို ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုကိစၥကို ေျဖရွင္းရန္ ဦးႏုက ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလ၌ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ “အမ်ဳိးသားႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲကို က်င္းပျပဳလုပ္ ေပးခဲ့သည္။ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ အစိုးရကိုယ္စားလွယ္ေတာ္မ်ားႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးပါတီ မ်ားမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားတက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ရွမ္းျပည္နယ္ ဥကၠ႒ ၀န္ႀကီး စပ္ခြန္ခ်ဳိက အစည္းအေ၀းတြင္ ျပည္မကို ျပည္နယ္တနယ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ဖြဲ႕စည္းေရး၊ လႊတ္ေတာ္ (၂) ရပ္ အာဏာတူေရး၊ လူမ်ဳိးစုလႊတ္ေတာ္သုိ႔ ျပည္နယ္မ်ားက တူညီသည့္ ကိုယ္စားလွယ္ အေရအတြက္ေပးေရး၊ ျပည္နယ္မ်ားမွ မိမိဆႏၵအေလွ်ာက္လြဲအပ္ေသာ အာဏာကိုသာ ျပည္ေထာင္စု ဗဟိုအစိုးရမွ ရရွိႏုိင္ေရး၊ က်န္အာဏာကို ျပည္နယ္မ်ားတြင္ ထားရွိေရး တို႔ျဖစ္သည္။

၎အက်ဳိးဆက္သည္ ေနာက္တလအၾကာ မတ္လ (၂) ရက္ေန႔ ၁၉၆၂ ႏွစ္တြင္ ဗိုလ္ေန၀င္းက တိုင္းျပည္ၿပိဳကြဲေတာ့မည္ဆိုသည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္ကို အသုံးခ်၍ စစ္တပ္ကို ခုတုံးလုပ္၊ အေျခဥပေဒကို သစၥာေဖါက္ဖ်က္၍ အာဏာသိမ္းပိုက္ခဲ့ၿပီး စစ္အာဏာရွင္စံနစ္ကို ထူေထာင္ခဲ့ေလသည္။

ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု ေပၚေပါက္လာေရးအတြက္ ရင္ဆုိင္ရမည့္ အတားအဆီးမ်ား
(၁) ဗမာမုန္းတီးေရးစိတ္ဓာတ္။
(၂) မိမိလူမ်ဳိးတမ်ဳိးတည္းကိုသာ ၾကည့္လုပ္ေဆာင္႐ြက္ေသာ လုပ္ရပ္။
(၃) လူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒတည္ရွိေနမႈ။
ဤသုံးခ်က္သည္ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုအတြက္ အဟန္႔အတားႀကီးမ်ားျဖစ္သည္။

(၁) ဗမာမုန္းတီးေရးစိတ္ဓာတ္။

တိုင္းရင္းသားမ်ားသည္ ျပည္တြင္းစစ္ဒါဏ္ေၾကာင့္ မိမိတို႔ အိုးအိမ္ပစ္၍လည္းေကာင္း၊ သားမယားေသေၾကပ်က္စီး၍လည္းေကာင္း၊ စစ္တပ္၏ ေခ်ာဆြဲ ေပၚတာလိုက္ရ၍ လည္း ေကာင္း၊ သားပ်ဳိ သမီးပ်ဳိမ်ား ဖ်က္ဆီးခံရ၍လည္းေကာင္း စစ္တပ္ကို မုန္းတီးလာၾကသည္။ ဗမာစစ္တပ္ဟူ၍ ဗမာလူမ်ဳိးမ်ားကိုပါ မုန္းတီးေနၾကသည္။ အမွန္စဥ္စစ္ ဗမာလူမ်ဳိးမ်ားလည္း တုိင္းရင္းသားျပည္သူမ်ားနည္းတူ စစ္အာဏာရွင္စံနစ္ဒါဏ္ကို ခံစားေနၾကရသည္။ စစ္အာဏာ ရွင္တုိ႔ကို တိုင္းရင္းသားမ်ားနည္းတူ တိုက္ပြဲ၀င္ေနၾကသည္ကို နားလည္သေဘာေပါက္ လာလွ်င္ လူမ်ဳိးေရးမုန္းတီးမႈကို ေျပေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ျပည္နယ္မ်ားရွိ တိုင္းရင္းသားမ်ား အမ်ားစုမွာ ျပည္မသုိ႔ မေရာက္ဘူးၾကသျဖင့္ ျပည္မတြင္လည္း ျပည္နယ္မ်ားမွာကဲ့သို႔ ႏွိပ္စက္ၫွင္းပန္းမႈရွိေၾကာင္း မသိျမင္ၾကသျဖင့္သာ ဗမာတပ္ဟူ၍ ဗမာလူမ်ဳိးမ်ားကို မုန္းတီးေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဗမာေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္၊ ဦးတင္ဦး၊ ဦး၀င္းတင္၊ ၈၈ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ မင္းကိုႏုိင္၊ ကိုကိုႀကီး၊ ေ႒းေႂကြ၊ မင္းေဇယ်ာတို႔ ေထာင္ထဲတြင္ ဆယ္စုႏွစ္၊ ႏွစ္ခုေနလွ်က္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနၾကျခင္းကို သိခ်င္မွ သိေပလိမ့္မည္။ ရွမ္းေခါင္းေဆာင္ ဦးခြန္ထြန္းဦး၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဆထင္တို႔ကိုသာ သိရွိခ်င္သိရွိေနမည္ျဖစ္သည္။

အခ်ဳပ္မွာ လူမ်ဳိးေရး မုန္းတီးမႈသည္ ျပည္ေထာင္စုႀကီးေပၚေပါက္ေရးအတြက္ ႀကီးမား ေသာ အဟန္႔အတားႀကီးျဖစ္သည္။ စစ္အာဏာရွင္စံနစ္ေၾကာင့္သာ ဗမာလူမ်ဳိးမ်ား အပါအ၀င္ တိုင္းရင္းသားမ်ား အားလုံး ဒုကၡဆင္းရဲခံေနရသည္ကို ရွင္းလင္းစြာ သိၿပီး လူမ်ဳိးေရးမုန္းတီး မႈမွာ မွားယြင္းေၾကာင္း သိျမင္လာဘို႔ အဓိကလိုအပ္သည္။ လူမ်ဳိးေရးမုန္းတီးမႈမရွိမွ၊ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးေသာ အခါတြင္ အလြယ္တကူ ယုံၾကည္မႈကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။

(၂) မိမိလူမ်ဳိးတမ်ဳိးတည္းအတြက္သာၾကည့္ၿပီး လုပ္ေဆာင္ေနေသာ လုပ္ရပ္။

တတိုင္းျပည္လုံးကို တပ္သားေလးသိန္းေက်ာ္အင္အားျဖင့္ ဖိႏွိပ္ထားေသာ စစ္အာဏာ ရွင္စံနစ္ကို မိမိျပည္နယ္တခုတည္း လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ သက္သက္တိုက္ပြဲ၀င္ေန မႈသည္ “ေတာင္ႀကီးၿဖိဳမဲ့ႀကံ ခါးကမသန္” ဆိုသည့္ ပမာျဖစ္ေနသည္။ အဓိက တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျမင္ရမည္မွာ ျမန္မာျပည္တျပည္လုံး လြတ္ေျမာက္မွ ငါတို႔ျပည္နယ္ပါ လြတ္ေျမာက္မည္ ထို႔ေၾကာင့္ တျပည္လုံးလြတ္ေျမာက္ေရးကို ငါတို႔ ႀကိဳးစားရမည္ ဆိုသည့္ အျမင္ကို ထားရွိဘို႔လိုသည္။ ထိုသုိ႔ တျပည္နယ္ လြတ္ေျမာက္ေရးထက္ အေရးထက္ တျပည္ လုံးလြတ္ေျမာက္ေရးဆိုသည့္ အျမင္သုိ႔ ေျပာင္းပစ္လိုက္ပါက ေတာ္လွန္ေရး ေအာင္ျမင္ေသာ ေန႔တြင္ ထိုေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ျပည္နယ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားဘ၀ သာမက တႏုိင္ငံလုံး လြတ္လပ္ေရးကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးေသာ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္မ်ားဘ၀သို႔ တက္လွမ္း ေရာက္ရွိလာေပလိမ့္မည္။

(၃) လူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒ တည္ရွိေနမႈ။

ေန၀င္းလက္ထက္မွစ၍ ယေန႔သန္းေ႐ႊလက္ထက္အထိ ျမန္မာစစ္တပ္သည္ လူမ်ဳိး ႀကီး၀ါဒျဖင့္ တုိင္းရင္းသားျပည္သူမ်ားကို ျမန္မာမႈ (Burmanization) ျပဳခဲ့ၾကျခင္းသည္ တိုင္း ရင္းသားစည္းလုံး ညီၫြတ္မႈကို ႀကီးစြာေသာ ထိခိုက္မႈကို ျဖစ္ေပၚေစခဲ့သည္။ တုိင္းရင္းသား ျပည္နယ္မ်ားတြင္ တိုင္းရင္းသားဘာသာစာေပမ်ား သင္ၾကားခြင့္ကို ပိတ္ပင္၍ ျမန္မာစာကိုသာ သင္ၾကားေစျခင္း တိုင္းရင္းသားယဥ္ေက်းမႈ အေမြအႏွစ္မ်ားကို ထိမ္းသိမ္းေပးျခင္းမျပဳဘဲ မ်က္ကြယ္ျပဳျခင္းတုိ႔သည္ အလြန္က်ဥ္ေျမာင္းသည့္ လူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒျဖစ္သည္။ အေမရိကန္၊ ဥေရာပႏုိင္မ်ားတြင္ မူလတန္းေအာင္ၿပီး (၄- ၅) တန္း ေရာက္လွ်င္ အဂၤလိပ္ဘာသာစကား အျပင္ ႏုိင္ငံျခားဘာသာရပ္တခုခုကိုပါ တြဲယူရသည္။ ႏုိင္ငံျခားသား အေျခခ်သူမ်ား ေရာက္လာသည့္အခါတြင္ စာသင္အ႐ြယ္ ခေလးသူငယ္မ်ားကို အဂၤလိပ္ဘာသာအျပင္ မိမိ လူမ်ဳိးဘာသာစကား မေပ်ာက္ကြယ္ရေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ၾကဘို႔ အားေပးျခင္း ကူညီျခင္းကို ျပဳၾကသည္။ တိုင္းတပါး ဘာသာစကား၏ တန္ဘိုးကို ေလးစားၾကသည္။ အေမွ်ာ္အျမင္ ႀကီးၾကသည္။ ငါ့ဘာသာစကားပဲ သင္ရမည္မရွိ။ ဘာသာစကားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေနာက္တြင္ အက်ယ္ေဆြးေႏြးတင္ျပသြားပါမည္။

ပထမပိုင္းၿပီး၏။
ထြန္းေအာင္ေက်ာ္

Read more »

ကရင္နီတပ္ေတြနဲ႔ နအဖတုိက္ပြဲသတင္းဗြီဒီယုိ

ကရင္နီတပ္ေတြနဲ႔ နအဖေသာင္းက်န္းသူေတြရဲ႕ တုိက္ပြဲ ဗြီဒီယုိပါ၊ လြတ္လပ္ျခင္းတရားမွ်တျခင္းေတြနဲ႔ ေမြးရာပါလူ႔အခြင္႔အေရးေတြ အျပင္ အဖိႏွိပ္ခံတုိင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ထိရင္ႀကြတတ္ၾကတဲ႔ ရဲရင္႔တဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ အတုယူေမြးျမဴၾကစုိ႔၊ ”ရရင္ရ မရရင္ခ်”ပါးစပ္က ေအာ္ေနရုံနဲ႕ မၿပီးဘူး တုိက္ပြဲ၀င္ၾကပါ၊ တုိက္ပြဲ၀င္ေနသူေတြကုိ တတ္ႏုိင္တဲ႔ဘက္က ကူညီေထာက္ပံ႔ၾကပါ၊။

Read more »

ဒုတိယပင္လုံညီလာခံအတြက္ ေျပာၾကားသြားတဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္ဒစုၾကည္ မိန္႔ခြန္းစုစည္းမွူ

ဒုတိယ ပင္လုံညီလာခံအတြက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေျပာၾကားသြားတဲ႔ မိန္႔ခြန္းကုိ တင္ျပေပးထားတယ္။
second pin lon_ dassk -

Read more »

တုိင္းရင္းသားမ်ားကုိစစ္ဆင္ရန္ကိစၥ -( တပ္မေတာ္လွ်ဳိ႕၀ွက္အတြင္းစာ)

than shwe order -

Read more »